|๑๔๕.๑๐| นิพฺพุเต โลกนาถมฺหิ ปิยทสฺสีนรุตฺตเม ปสนฺนจิตฺโต สุมโน พุทฺธเวทิมกาสหํ ฯ |๑๔๕.๑๑| มณีหิ ปริวาเรตฺวา อกาสิมหมุตฺตมํ เวทิกาย มหํ กตฺวา ตตฺถ กาลํ กโต อหํ ฯ |๑๔๕.๑๒| ยํ ยํ โยนูปปชฺชามิ เทวตฺตํ อถ มานุสํ มณึ ธาเรนฺติ อากาเส ปุญฺญกมฺมสฺสิทํ ผลํ ฯ |๑๔๕.๑๓| โสฬสิโต กปฺปสเต มณิปฺปภาสนามกา พตฺตึสาสึสุ ราชาโน จกฺกวตฺตี มหพฺพลา ฯ |๑๔๕.๑๔| ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิจ อฏฺฐิเม ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ ฯ อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา เวทิการโก เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ ฯ เวทิการกตฺเถรสฺส อปทานํ สมตฺตํ ฯ

เมื่อพระโลกนาถพระนามว่าปิยทัสสี ผู้สูงสุดกว่านระนิพพานแล้ว เรามี จิตเลื่อมใสมีใจโสมนัส ได้กระทำที่บูชาพระพุทธเจ้าแวดล้อมด้วยแก้วมณี แล้ว ได้กระทำการฉลองอย่างมโหฬาร ครั้นทำการฉลองที่บูชาแล้ว เรา ได้ทำกาลกิริยา ณ ที่นั้น เราเข้าถึงกำเนิดใดๆ คือ ความเป็นเทวดาหรือ มนุษย์ ในกำเนิดนั้นๆ เทวดาทั้งหลาย ย่อมทรงแก้วมณีไว้ในอากาศ นี้เป็นผลแห่งบุญกรรม ในกัลปที่ ๑๖๐๐ แต่กัลปนี้ ได้มีพระเจ้าจักรพรรดิ ราช ๓๒ พระองค์ ทรงพระนามว่ามณิปภา มีพลมาก คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งชัดแล้ว พระพุทธศาสนาเราได้ทำเสร็จแล้ว ดังนี้. ทราบว่า ท่านพระเวทิการกเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้แล. จบ เวทิการกเถราปทาน.

เมื่อพระผู้มีพระภาค ผู้ทรงเป็นที่พึ่งของสัตว์โลก พระนามว่าปิยทัสสี ทรงเป็นผู้สูงสุดแห่งนรชน เสด็จดับขันธปรินิพพานแล้ว ข้าพเจ้ามีจิตเลื่อมใส มีใจยินดี ได้กระทำแท่นสำหรับบูชาพระพุทธเจ้า

ข้าพเจ้าให้ประดับล้อมไว้ด้วยแก้วมณีแล้ว ได้กล่าวสรรเสริญพระพุทธเจ้าผู้สูงสุด ทำการฉลองแท่นสำหรับบูชาแล้ว ก็ได้สิ้นชีวิตลง ณ ที่นั้นเอง

ข้าพเจ้าเกิดในกำเนิดใดๆ คือจะเกิดเป็นเทวดาหรือมนุษย์ก็ตาม ในกำเนิดนั้นๆ เทวดาทั้งหลายย่อมทรงแก้วมณีไว้ในอากาศ นี้เป็นผลแห่งบุญกรรม

ในกัปที่ ๑๑๖ นับจากกัปนี้ไป ได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิ ๓๒ ชาติ มีพระนามว่ามณีปภา มีพลานุภาพมาก