|๒๔๑.๓๔| นิพฺพุเต โลกนาถมฺหิ อตฺถทสฺสีนรุตฺตเม ชคตี การิตา มยฺหํ พุทฺธสฺส ถูปมุตฺตเม ฯ |๒๔๑.๓๕| อฏฺฐารเส กปฺปสเต ยํ กมฺมมกรึ ตทา ทุคฺคตึ นาภิชานามิ ชคติยา อิทํ ผลํ ฯ |๒๔๑.๓๖| ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิจ อฏฺฐิเม ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ ฯ อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา ชคติการโก เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ ฯ ชคติการกตฺเถรสฺส อปทานํ สมตฺตํ ฯ

เมื่อพระโลกนาถพระนามว่าอัตถทัสสี ผู้สูงสุดกว่านระ เสด็จนิพพานแล้ว เราได้ให้สร้างลานดินไว้ที่พระสถูปอันอุดมของพระพุทธเจ้า ในกัลปที่ ๑,๘๐๐ แต่กัลปนี้ เราได้ทำกรรมใดไว้ ในกาลนั้น ด้วยกรรมนั้น เราไม่รู้ จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการสร้างลานดิน คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิ- สัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งชัดแล้ว พระพุทธ- ศาสนาเราได้ทำเสร็จแล้ว ดังนี้. ทราบว่า ท่านพระชคติการกเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้แล. จบ ชคติการกเถราปทาน.

เมื่อพระผู้มีพระภาคผู้เป็นที่พึ่งของโลก พระนามว่าอัตถทัสสี ทรงเป็นนรชนผู้สูงสุด เสด็จดับขันธปรินิพพานแล้ว ข้าพเจ้าได้ให้สร้างชานรอบพระสถูป อันประเสริฐของพระพุทธเจ้า

ในกัปที่ ๑๑๘ (นับจากกัปนี้ไป) ข้าพเจ้าได้ทำกรรมไว้ในครั้งนั้น จึงไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการสร้างชานรอบ