|๓๕๔.๖| นคเร อรุณวติยา อาสึ ยวสิโก ตทา ปนฺเถ ทิสฺวาน สมฺพุทฺธํ ยวกลาปํ อปตฺถรึ ฯ |๓๕๔.๗| อนุกมฺปโก การุณิโก สิขี โลกคฺคนายโก มม สงฺกปฺปมญฺญาย นิสีทิ ยวสนฺถเร ฯ |๓๕๔.๘| ทิสฺวา นิสินฺนํ วิมลํ มหาฌายึ วินายกํ ปาโมชฺชํ ชนยิตฺวาน ตตฺถ กาลํ กโต อหํ ฯ |๓๕๔.๙| เอกตฺตึเส อิโต กปฺเป ยํ กมฺมมกรึ ตทา ทุคฺคตึ นาภิชานามิ ยวตฺถเร อิทํ ผลํ ฯ |๓๕๔.๑๐| ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิจ อฏฺฐิเม ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ ฯ อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา ยวกลาปิโย เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ ฯ ยวกลาปิยตฺเถรสฺส อปทานํ สมตฺตํ ฯ

ในกาลนั้น เราเป็นคนเกี่ยวหญ้าอยู่ในนครอรุณวดี ได้เห็นพระสัมพุทธเจ้า ที่หนทาง จึงลาดกำหญ้าถวาย (ให้ประทับ) พระพุทธเจ้าพระนามว่า สิขี ผู้ทรงอนุเคราะห์ ทรงมีพระกรุณา เป็นอัครนายกของโลก ทรงทราบ ความดำริของเรา จึงประทับนั่งบนลาดหญ้า เราเห็นพระองค์ผู้ปราศจาก มลทิน ผู้เพ่งพินิจมาก เป็นผู้แนะนำดี เกิดความปราโมทย์แล้ว ทำกาล กิริยา ณ ที่นั้น ในกัลปที่ ๓๑ แต่กัลปนี้ เราได้ทำกรรมใดในกาลนั้น ด้วยกรรมนั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลเพราะลาดหญ้า คุณวิเศษ เหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้ง ชัดแล้ว พระพุทธศาสนาเราได้ทำเสร็จแล้ว ดังนี้. ทราบว่า ท่านพระยวกลาปิยเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้แล. จบ ยวกลาปิยเถราปทาน.

ครั้งนั้น ข้าพเจ้าเป็นคนทำนาข้าวเหนียวอยู่ในกรุงอรุณวดี ได้เห็นพระสัมมาสัมพุทธเจ้าที่หนทาง จึงลาดฟ่อนข้าวเหนียวถวาย (ให้ประทับ)

พระพุทธเจ้าพระนามว่าสิขี ผู้ทรงอนุเคราะห์ ทรงมีพระกรุณา เป็นผู้นำชั้นเลิศของโลก ทรงทราบความคิดของข้าพเจ้า จึงประทับนั่งบนเครื่องลาดฟ่อนข้าวเหนียว

ข้าพเจ้าเห็นพระองค์ผู้ปราศจากมลทิน ผู้เพ่งพินิจมาก ผู้นำวิเศษ ประทับนั่งแล้ว จึงเกิดความปราโมทย์ ได้สิ้นชีวิตลง ณ ที่นั้น

ในกัปที่ ๓๑ นับจากกัปนี้ไป ข้าพเจ้าได้ทำกรรมไว้ในครั้งนั้น จึงไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการลาดฟ่อนข้าวเหนียว