|๑๐๖.๒๘| จนฺทภาคานทีตีเร อโหสึ กินฺนโร ตทา อทฺทสํ วิรชํ พุทฺธํ สยมฺภุํ อปราชิตํ ฯ |๑๐๖.๒๙| ปสนฺนจิตฺโต สุมโน เวทชาโต กตญฺชลี คเหตฺวา อชฺชุนปุปฺผํ สยมฺภุํ อภิปูชยึ ฯ |๑๐๖.๓๐| เตน กมฺเมน สุกเตน เจตนาปณิธีหิ จ ชหิตฺวา กินฺนรํ เทหํ ตาวตึสํ อคญฺฉหํ ฯ |๑๐๖.๓๑| ฉตฺตึสกฺขตฺตุํ เทวินฺโท เทวรชฺชมการยึ ทสกฺขตฺตุํ จกฺกวตฺติ มหารชฺชมการยึ ฯ |๑๐๖.๓๒| ปเทสรชฺชํ วิปุลํ คณนาโต อสงฺขยํ สุเขตฺเต วปฺปิตํ วีชํ สยมฺภุสฺมึ อโหสิ เม ฯ |๑๐๖.๓๓| กุสลํ วิชฺชเต มยฺหํ ปพฺพชึ อนคาริยํ ปูชารโห อหํ อชฺช สกฺยปุตฺตสฺส สาสเน ฯ |๑๐๖.๓๔| กิเลสา ฌาปิตา มยฺหํ ภวา สพฺเพ สมูหตา นาโคว พนฺธนํ เฉตฺวา วิหรามิ อนาสโว ฯ |๑๐๖.๓๕| สฺวาคตํ วต เม อาสิ มม พุทฺธสฺส สนฺติเก ติสฺโส วิชฺชา อนุปฺปตฺตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนํ ฯ |๑๐๖.๓๖| ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิจ อฏฺฐิเม ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ ฯ อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา อชฺชุนปุปฺผิโย เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ ฯ อชฺชุนปุปฺผิยตฺเถรสฺส อปทานํ สมตฺตํ ฯ

ครั้งนั้น เราเป็นกินนรอยู่ที่ใกล้ฝั่งแม่น้ำจันทภาคา ได้เห็นพระสยัมภู พุทธเจ้าผู้ปราศจากกิเลสธุลี มีความเลื่อมใสมีใจโสมนัส เกิดความ ปราโมทย์ ประนมอัญชลีแล้วถือเอาดอกรกฟ้าขาวมาบูชาพระสยัมภู ด้วยกรรมที่เราทำไว้ดีแล้วนั้น และด้วยการตั้งเจตน์จำนงไว้ เราละ ร่างกินนรแล้ว ได้ไปสวรรค์ชั้นดาวดึงส์ เราได้เป็นจอมเทพเสวย ราชสมบัติในเทวโลก ๓๖ ครั้ง ได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิเสวยราช สมบัติอันใหญ่ ๑๐ ครั้ง ได้เป็นพระเจ้าประเทศราชอันไพบูลย์โดย คณนานับมิได้ พืชอันหว่านในเนื้อนาอันดี คือ พระสยัมภู ได้ สำเร็จผลเป็นอันดีแก่เราแล้ว กุศลของเรามีอยู่ เราบวชเป็น บรรพชิต ทุกวันนี้ เราควรแก่การบูชาในศาสนาของพระศากยบุตร เราเผากิเลสทั้งหลายแล้ว ... พระพุทธศาสนาเราได้ทำเสร็จแล้ว ดังนี้. ทราบว่า ท่านพระอัชชุนปุปผิยเถระได้ภาษิตคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้แล. จบ อัชชุนปุปผิยเถราปทาน.