|๑๕๒.๒๑| จนฺทภาคานทีตีเร อโหสึ กินฺนรี ตทา อถทฺทสํ เทวเทวํ จงฺกมนฺตํ นราสภํ ฯ |๑๕๒.๒๒| โอจินิตฺวา สลฬปุปฺผํ พุทฺธเสฏฺฐสฺสทาสหํ อุปสิงฺฆิ มหาวีโร สลฬํ เทวคนฺธิกํ ฯ |๑๕๒.๒๓| ปฏิคฺคเหตฺวา สมฺพุทฺโธ วิปสฺสี โลกนายโก อุปสิงฺฆิ มหาวีโร เปกฺขมานาย เม ตทา ฯ |๑๕๒.๒๔| อญฺชลึ ปคฺคเหตฺวาน วนฺทิตฺวา ทิปทุตฺตมํ สกํ จิตฺตํ ปสาเทตฺวา ตโต ปพฺพตมารุหึ ฯ |๑๕๒.๒๕| เอกนวุเต อิโต กปฺเป ยํ ปุปฺผมททึ ตทา ทุคฺคตึ นาภิชานามิ พุทฺธปูชายิทํ ผลํ ฯ |๑๕๒.๒๖| กิเลสา ฌาปิตา มยฺหํ ภวา สพฺเพ สมูหตา นาคีว พนฺธนํ เฉตฺวา วิหรามิ อนาสวา ฯ |๑๕๒.๒๗| สฺวาคตํ วต เม อาสิ พุทฺธเสฏฺฐสฺส สนฺติเก ติสฺโส วิชฺชา อนุปฺปตฺตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนํ ฯ |๑๕๒.๒๘| ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิจ อฏฺฐิเม ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ ฯ อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา สลฬปุปฺผิกา ภิกฺขุนี อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ ฯ สลฬปุปฺผิกาเถริยา อปทานํ สมตฺตํ ฯ

ครั้งนั้น ดิฉันเกิดเป็นนางกินรีอยู่ที่ใกล้ฝั่งแม่น้ำจันทภาคา ดิฉันได้ พบพระนราสภผู้เป็นเทพของทวยเทพ กำลังเสด็จจงกรมอยู่ ดิฉัน ได้เลือกเก็บดอกไม้ช้างน้าวมาถวาย แด่พระพุทธเจ้าผู้ประเสริฐสุด พระมหาวีระเจ้าทรงดมกลิ่นดอกไม้ช้างน้าว ซึ่งมีกลิ่นเหมือนทิพย์ พระมหาวีระผู้นำโลกพระนามว่าวิปัสสีสัมพุทธเจ้าทรงรับแล้ว ได้ ทรงดมกลิ่น ในเมื่อดิฉันมองดูอยู่ในครั้งนั้น ดิฉันประนมอัญชลี ถวายบังคมพระพุทธองค์ผู้อุดมกว่าสัตว์ ทำจิตของตนให้เลื่อมใส ต่อจากนั้นก็ได้เดินขึ้นภูเขาไป ในกัปที่ ๙๑ แต่กัปนี้ ดิฉันได้ถวาย ดอกไม้ใดในกาลนั้น ด้วยการถวายดอกไม้นั้น ดิฉันไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งพุทธบูชา ดิฉันเผากิเลสทั้งหลายแล้ว ... พระพุทธ- ศาสนา ดิฉันได้ทำเสร็จแล้ว. ทราบว่า ท่านพระสลฬปุปผิกาภิกษุณีได้กล่าวคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้แล. จบ สลฬปุปผิกาเถริยาปทาน.