อีกเรื่องหนึ่ง ในกาลที่เราเป็นพราหมณ์มีนามว่ามหาโควินทะ เป็นปุโรหิตของพระราชา ๗ พระองค์ อันมนุษย์และเทวดาบูชาแล้ว

ครั้งนั้น เครื่องบรรณาการอันใด ในราชอาณาจักรทั้ง ๗ ได้มีแล้วแก่เรา เราได้ให้มหาทานด้วยเครื่องบรรณาการนั้น ซึ่งเหมือนทะเลที่ไม่กระเพื่อม

ทรัพย์และข้าวเปลือกจะเป็นที่น่ารังเกียจสำหรับเราก็หาไม่ แม้ตัวเราเองจะไม่มีการสั่งสมก็หาไม่ แต่พระสัพพัญญุตญาณเป็นที่รักของเรา เพราะฉะนั้น เราจึงให้ทรัพย์อย่างประเสริฐ ฉะนี้แลมหาโควินทจริยาที่ ๕ จบ