|๔๒.๙| โมรหตฺถํ คเหตฺวาน อุเปสิ โลกนายกํ ปสนฺนจิตฺโต สุมโน โมรหตฺถํ อทาสหํ ฯ |๔๒.๑๐| อิมินา โมรหตฺเถน เจตนาปณิธีหิ จ นิพฺพุตา เม ตโย อคฺคี ลภามิ วิปุลํ สุขํ ฯ |๔๒.๑๑| อโห พุทฺธา อโห ธมฺมา อโห โน สตฺถุสมฺปทา ทตฺวานหํ โมรหตฺถํ ลภามิ วิปุลํ สุขํ ฯ |๔๒.๑๒| ติธคฺคี นิพฺพุตา มยฺหํ ภวา สพฺเพ สมูหตา สพฺพาสวา ปริกฺขีณา นตฺถิ ทานิ ปุนพฺภโว ฯ |๔๒.๑๓| เอกตึเส อิโต กปฺเป ยํ ทานมททินฺตทา ทุคฺคตึ นาภิชานามิ โมรหตฺถสฺสิทํ ผลํ ฯ |๔๒.๑๔| กิเลสา ฌาปิตา มยฺหํ ภวา สพฺเพ สมูหตา นาโคว พนฺธนํ เฉตฺวา วิหรามิ อนาสโว ฯ |๔๒.๑๕| สฺวาคตํ วต เม อาสิ มม พุทฺธสฺส สนฺติเก ติสฺโส วิชฺชา อนุปฺปตฺตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนํ ฯ |๔๒.๑๖| ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิจ อฏฺฐิเม ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา โมรหตฺถิโย เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ ฯ โมรหตฺถิยตฺเถรสฺส อปทานํ สมตฺตํ ฯ

เราถือกำหางนกยูงเข้าไปเฝ้าพระโลกนายก เรามีจิตเลื่อมใสมีใจ โสมนัส ได้ถวายกำหางนกยูง ด้วยกำหางนกยูงนี้ และด้วยการ ตั้งเจตนาไว้ ไฟ ๓ กองของเราจึงดับสนิทแล้ว เราได้สุขอัน ไพบูลย์ โอ พระพุทธเจ้า โอ พระธรรม โอ สัมปทาแห่งพระ ศาสดาของเรา เราถวายกำหางนกยูงแล้ว ได้ความสุขอันไพบูลย์ ไฟ ๓ กองของเราดับสนิทแล้ว เราถอนภพขึ้นได้ทั้งหมดแล้ว อาสวะ ทั้งปวงหมดสิ้นไปแล้ว บัดนี้ภพใหม่มิได้มี ในกัปที่ ๓๑ แต่กัปนี้ เราได้ถวายทานใดในกาลนั้นด้วยทานนั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย นี้ เป็นผลแห่งการถวายกำหางนกยูง เราเผากิเลสทั้งหลายแล้ว ... พระพุทธศาสนาเราได้ทำเสร็จแล้ว ดังนี้. ทราบว่า ท่านพระโมรหัตถิยเถระได้ภาษิตคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้แล. จบ โมรหัตถิยเถราปทาน.