๑. อักโกสกสูตร เล่ม ๒๒
พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับหลวง · ผู้ดำเนินการอ่านข้อเท็จจริงสาธารณะแล้วสรุปเอง
ข้อความหน้าปกของฉบับพิมพ์
อกฺโกสกวคฺโค ทุติโย
๒๑๑โย โส ภิกฺขเว ภิกฺขุ อกฺโกสกปริภาสโก อริยูปวาที สพฺรหฺมจารีนํ ตสฺส ปญฺจ อาทีนวา ปาฏิกงฺขา กตเม ปญฺจ ปาราชิโก วา โหติ ฉินฺนปริปนฺโถ อญฺญตรํ วา สงฺกิลิฏฺฐํ อาปตฺตึ อาปชฺชติ พาฬฺหํ วา โรคาตงฺกํ ผุสติ สมฺมูโฬฺห กาลํ กโรติ กายสฺส เภทา ปรมฺมรณา อปายํ ทุคฺคตึ วินิปาตํ นิรยํ อุปปชฺชติ โย โส ภิกฺขเว ภิกฺขุ อกฺโกสกปริภาสโก อริยูปวาที สพฺรหฺมจารีนํ ตสฺส อิเม ปญฺจ อาทีนวา ปฏิกงฺขาติ ฯ
ฉบับมหาจุฬาฯ
ชั้นตัวบทพุทธพจน์หน่วยที่ตำแหน่งเดียวกันของเล่มนี้ · เลขข้อเป็นของฉบับนี้เอง · ชื่อเรื่องตรงกันทั้งสองฉบับ
เปิดหน้าของฉบับนี้ข้อความหน้าปกของฉบับพิมพ์
พระสุตตันตปิฎก อังคุตตรนิกาย ปัญจกนิบาต [๕. ปัญจมปัณณาสก์] ๒. อักโกสกวรรค ๒. ภัณฑนการกสูตร ๒. อักโกสกวรรค หมวดว่าด้วยโทษของการด่า ๑. อักโกสกสูตร ว่าด้วยโทษของการด่า
พระผู้มีพระภาคตรัสว่า ภิกษุทั้งหลาย ภิกษุผู้ด่าบริภาษเพื่อนพรหมจารี ว่าร้ายพระอริยะ พึงหวังได้โทษ ๕ ประการ โทษ ๕ ประการ อะไรบ้าง คือ ๑. ต้องอาบัติปาราชิก หรือตัดธรรมเป็นเครื่องปิดกั้น ๒. ต้องอาบัติเศร้าหมองกองใดกองหนึ่ง ๓. เป็นโรคร้ายแรง ๔. หลงลืมสติมรณภาพ ๕. หลังจากมรณภาพแล้ว ย่อมไปเกิดในอบาย ทุคติ วินิบาต นรก ภิกษุทั้งหลาย ภิกษุผู้ด่าบริภาษเพื่อนพรหมจารี ว่าร้ายพระอริยะ พึงหวังได้โทษ ๕ ประการนี้แล อักโกสกสูตรที่ ๑ จบ ๒. ภัณฑนการกสูตร ว่าด้วยโทษแห่งการทำความบาดหมาง
ภิกษุทั้งหลาย ภิกษุผู้ทำความบาดหมาง ทะเลาะ วิวาท ทำความ อื้อฉาว ก่ออธิกรณ์ในสงฆ์ พึงหวังได้โทษ ๕ ประการ โทษ ๕ ประการ อะไรบ้าง คือ ๑. ไม่บรรลุธรรม ที่ยังไม่ได้บรรลุ ๒. เสื่อมจากธรรมที่ได้บรรลุแล้ว @เชิงอรรถ : @ ธรรมเป็นเครื่องปิดกั้น ในที่นี้หมายถึงโลกุตตรธรรมที่เป็นเครื่องปิดกั้นทางไปอบาย@(องฺ.ปญฺจก.อ. ๓/๒๑๑/๘๗, องฺ.ปญฺจก.ฏีกา ๓/๒๑๑-๒/๙๖) @ ธรรม ในที่นี้หมายถึงคุณวิเศษ (องฺ.ปญฺจก.อ. ๓/๒๑๒/๘๗)
{ที่มา : โปรแกรมพระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย เล่ม : ๒๒ หน้า : ๓๕๔}
ข้อความหน้าปกของฉบับพิมพ์
อักโกสกวรรควรรณนาที่ ๒ อรรถกถาอักโกสกสูตรที่ ๑
พึงทราบวินิจฉัยในอักโกสกสูตรที่ ๑ วรรคที่ ๒ ดังต่อไปนี้ :-
บทว่า อกฺโกสกปริภาสโก ได้แก่ ด่าด้วยอักโกสกวัตถุ ๑๐ บริภาษด้วยแสดงภัย.
บทว่า ฉนฺนปริปนฺโถ ได้แก่ ชื่อว่ามีทางอันขาดเสียแล้ว เพราะความที่โลกุตระถูกตัดขาดแล้วด้วยธรรมเครื่องเนิ่นช้า.
บทว่า โรคาตงฺกํ ได้แก่ โรคนั่นแล ชื่อว่าโรคาตังกะ เพราะจะทำให้ชีวิตยากแค้น.
จบอรรถกถาอักโกสกสูตรที่ ๑ -----------------------------------------------------