๑๒. อุรคเปตวัตถุ เล่ม ๒๖

๑๒. อุรคเปตวัตถุ

ว่าด้วยการไม่ร้องไห้ถึงผู้ตาย

(พราหมณ์ได้ฟังคำดังนั้นแล้ว เมื่อจะบอกเหตุแห่งการไม่เศร้าโศก จึงกล่าวคาถา ๒ คาถา ความว่า)

{๙๗}[๘๕] บุตรของเราละสรีระอันคร่ำคร่าของตนไป เหมือนงูลอกคราบเก่าทิ้งไปฉะนั้น เมื่อสรีระแห่งบุตรของเราใช้การไม่ได้ เมื่อบุตรของเรานั้นทำกาละไปแล้วอย่างนี้[๘๖] เขามอดไหม้อยู่ จะรู้ถึงการคร่ำครวญของหมู่ญาติก็หาไม่ เพราะฉะนั้น เราจึงไม่เศร้าโศกถึงบุตรนั้น เขาไปตามคติ ของเขาแล้ว

(นางพราหมณีกล่าวว่า)

[๘๗] บุตรของดิฉัน ดิฉันไม่ได้เชิญมา เขาก็มาแล้วจากปรโลก นั้น ดิฉันไม่ได้อนุญาตให้ไป เขาก็ไปแล้วจากมนุษยโลกนี้ เขามาอย่างไร เขาก็ไปอย่างนั้น ทำไมจะต้องไปคร่ำครวญในการจากไปของเขาเล่า[๘๘] เขามอดไหม้อยู่ จะรู้ถึงการครํ่าครวญของหมู่ญาติก็หาไม่ เพราะฉะนั้น ดิฉันจึงไม่เศร้าโศกถึงบุตรนั้น เขาไปตามคติ ของเขาแล้ว

(น้องสาวกล่าวว่า)

[๘๙] ถ้าดิฉันร้องไห้ก็จะซูบผอมลง จะมีผลอะไรแก่ดิฉันในการร้องไห้นั้น จะมีก็แต่ความไม่สบายใจยิ่งขึ้นของญาติมิตร และสหายทั้งหลายของพวกเรา

[๙๐] พี่ชายของดิฉันมอดไหม้อยู่ จะรู้ถึงการครํ่าครวญของหมู่ญาติก็หาไม่ เพราะฉะนั้น ดิฉันจึงไม่เศร้าโศกถึงพี่ชายนั้น เขาไปตามคติของเขาแล้ว(ส่วนภรรยาของเขากล่าวว่า)

[๙๑] การที่ผู้ใดเศร้าโศกถึงคนที่ล่วงลับไปแล้ว ก็เปรียบเหมือนเด็กร้องไห้(อยากได้)ดวงจันทร์ซึ่งลอยอยู่ในอากาศ ฉะนั้น[๙๒] สามีของดิฉันนั้นมอดไหม้อยู่ จะรู้ถึงการคร่ำครวญของหมู่ญาติก็หาไม่ เพราะฉะนั้น ดิฉันจึงไม่เศร้าโศกถึงสามีนั้น เขาไปตามคติของเขาแล้ว(ส่วนนางทาสีกล่าวว่า)

[๙๓] ข้าแต่ท่านพรหม หม้อนํ้าที่แตกแล้ว ประสานให้ติดกัน อีกไม่ได้ ฉันใด การที่ผู้ใดเศร้าโศกถึงผู้ล่วงลับไปแล้ว ก็มีอุปมาได้ฉันนั้น[๙๔] นายท่านของดิฉันนั้นมอดไหม้อยู่ จะรู้ถึงการคร่ำครวญของหมู่ญาติก็หาไม่ เพราะฉะนั้น ดิฉันจึงไม่เศร้าโศกถึงนายท่านนั้น ท่านไปตามคติของท่านแล้ว

จบ อุรคเปตวัตถุที่ ๑๒

จบ อุรควรรคที่ ๑

.....

รวมเรื่องที่มีในอุรควรรคนี้ คือ

๑. เขตตูปมาเปตวัตถุ ๒. สูกรเปตวัตถุ

๓. ปูติมุขเปตวัตถุ ๔. ปิฏฐธีตลิกเปตวัตถุ

๕. ติโรกุฑฑเปตวัตถุ ๖. ปัญจปุตตขาทิกเปตวัตถุ

๗. สัตตปุตตขาทิกเปตวัตถุ ๘. โคณเปตวัตถุ

๙. มหาเปสการเปตวัตถุ ๑๐. ขลาติยเปตวัตถุ

๑๑. นาคเปตวัตถุ ๑๒. อุรคเปตวัตถุ

จบ อุรควรรคที่ ๑

๒. อุพพรีวรรค

๑. สังสารโมจกเปตวัตถุ

ว่าด้วยเป็นหญิงเปรตเพราะไม่เคยทำบุญ

(ท่านพระสารีบุตรเถระถามนางเปรตตนหนี่งว่า)

{๙๘}[๙๕] ท่านเป็นผู้เปลือยกาย มีรูปพรรณเลวทราม ซูบผอม มีตัวสะพรั่งไปด้วยเส้นเอ็น ดูก่อนนางผู้ซูบผอมมีแต่ซี่โครง ท่านเป็นใครเล่ามายืนอยู่ในที่นี้(นางเปรตนั้นตอบว่า)

[๙๖] ข้าแต่ท่านผู้เจริญ ดิฉันเป็นเปรต ถึงทุคติ เกิดในยมโลก เพราะทำบาปกรรมไว้ จึงต้องจากโลกนี้ไปสู่เปตโลก(พระเถระถามว่า)

[๙๗] ชาติก่อนท่านทำกรรมชั่วอะไรด้วยกาย วาจา ใจไว้หรือท่านต้องจากโลกนี้ไปสู่เปตโลกเพราะวิบากแห่งกรรมอะไร(นางเปรตนั้นตอบว่า)

[๙๘] ข้าแต่ท่านผู้เจริญ พวกคนที่อนุเคราะห์ดิฉัน ไม่ว่าจะเป็นบิดามารดา หรือว่าญาติมิตร ที่จะชักชวนดิฉัน ว่าจงให้ทานแก่สมณพราหมณ์ทั้งหลาย มิได้มี[๙๙] เพราะไม่ได้ทำกุศลกรรมมีทานเป็นต้นไว้ ดิฉันจึงเป็นเปรต เที่ยวเปลือยกาย ถูกความหิวและความกระหาย เบียดเบียน