พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย จตุกกนิบาต · กุฏิทูสกวรรค
๘. อนนุโสจิยชาดก
เล่ม ๒๗Text layerBuddha’s wordsItems ๖๑๐–๖๑๓ (Royal Thai)8/10 in กุฏิทูสกวรรค4 editions
๓๒๘. อนนุโสจิยชาตก (๘)
๘. อนนุโสจิยชาดก (๓๒๘)
ว่าด้วยทุกคนไม่ควรเศร้าโศก
(พระโพธิสัตว์แสดงธรรมแก่มหาชนว่า)
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก จตุกกนิบาต กุฏิทูสกวรรค อนนุโสจิยชาดก (Royal Thai Volume 27 · Mahachula Volume 27 · Mahamakut Volume 58 · Chaloem Phrakiat Volume 27)
บาลี (มหาจุฬาฯ), vol. 27, pp. 110–110 · ไทย (มหาจุฬาฯ ๒), vol. 27, pp. 179–179
พหูนํ วิชฺชตี โภตี เตหิ เม กึ ภวิสฺสติ
ตสฺมา เอตํ น โสจามิ ปิยํ สมฺมิลฺลหาสินึ.
ตาปสินีผู้เจริญไปอยู่ในหมู่ชนเป็นจำนวนมากที่ตายแล้ว
นางผู้อยู่ร่วมกับพวกคนตายเหล่านั้นจะมีประโยชน์อะไรแก่เรา
เพราะฉะนั้น ข้าพเจ้าจึงไม่เศร้าโศกถึง
นางสัมมิลลหาสินีตาปสินีผู้เป็นที่รัก
ตํ ตญฺเจ อนุโสเจยฺย ยํ ยํ ตสฺส น วิชฺชติ
อตฺตานมนุโสเจยฺย สทา มจฺจุวสํ ปตํ.
ถ้าบุคคลจะพึงเศร้าโศกถึงความตายที่ไม่มีแก่สัตว์ผู้เศร้าโศก
ควรเศร้าโศกถึงตนผู้ตกอยู่ในอำนาจของมัจจุทุกเมื่อเถิด
น เหว ฐิตํ นาสีนํ น สยานํ น ปทฺธคุ <ํ๒๙๑>
ยาว พฺยาติ นิมิสติ ตตฺราปิ สรตี (๑) วโย.
- 1ฉ.ม. รสตี
อายุสังขารจะติดตามสัตว์ผู้ยืน นั่ง นอน
และเดินไปมาเท่านั้นก็หาไม่
วัยย่อมติดตามเหล่าสัตว์แม้กระทั่งลืมตาและหลับตา
ตตฺถตฺตนิ วตปฺปนฺเถ (๑) วินาภาเว อสํสเย
ภูตํ เสสํ ทยิตพฺพํ วีตํ อนนุโสจิยนฺติ. (๒)
อนนุโสจิยชาตกํ อฏฺฐมํ.
- 1ฉ.ม. วตปฺปทฺเธ, ม. วตพนฺเธ
- 2ม. มตนฺตํ นานุโสจิยํ
เมื่อความพลัดพรากมีอยู่อย่างไม่ต้องสงสัย
ในอัตภาพที่เต็มไปด้วยอันตรายนี้อย่างนี้
บุคคลควรเอ็นดูสัตว์ที่ยังเป็นอยู่ยังเหลืออยู่
ไม่ควรเศร้าโศกถึงสัตว์ที่ตายไปแล้ว
อนนุโสจิยชาดกที่ ๘ จบ
End of ๘. อนนุโสจิยชาดก