พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย · นวกนิบาต
๓. มหาสุวราชชาดก
เล่ม ๒๗Text layerBuddha’s wordsItems ๑๒๒๖–๑๒๓๕ (Royal Thai)3/12 in นวกนิบาต4 editions
๔๒๙. มหาสุวราชชาตก (๓)
๓. มหาสุวราชชาดก (๔๒๙)
ว่าด้วยพญานกแขกเต้า
(ท้าวสักกะตรัสกับพญานกแขกเต้าว่า)
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก นวกนิบาต มหาสุวราชชาดก (Royal Thai Volume 27 · Mahachula Volume 27 · Mahamakut Volume 59 · Chaloem Phrakiat Volume 27)
บาลี (มหาจุฬาฯ), vol. 27, pp. 196–197 · ไทย (มหาจุฬาฯ ๒), vol. 27, pp. 303–305
ทุโม ยทา โหติ ผลูปปนฺโน
ภุญฺชนฺติ นํ วิหงฺคมา (๑) สมฺปตนฺตา
ขีณนฺติ ญตฺวาน ทุมํ ผลจฺจเย
ทิโสทิสํ ยนฺติ ตโต วิหงฺคมา.
- 1สี.อิ. วิหคา
เมื่อใดต้นไม้มีผลบริบูรณ์
เมื่อนั้นเหล่าวิหคก็พากันมาจิกกินผลไม้นั้น
ครั้นรู้ว่า เมื่อผลวาย ต้นไม้สิ้นไปแล้ว
ก็พากันจากต้นไม้นั้นไปตัวละทิศละทาง
จร จาริกํ โลหิตตุณฺฑ มามริ
กึ ตฺวํ สุว สุกฺขทุมมฺหิ ฌายสิ
ตทิงฺฆ มํ พฺรูหิ วสฺสนฺตสนฺนิภ
กสฺมา สุว สุกฺขทุมํ น ริญฺจสิ.
พ่อนกแขกเต้าผู้มีจะงอยปากแดง
เจ้าจงเที่ยวไปเถิด อย่าเพิ่งตายเลย
เจ้ามาซบเซาอยู่บนตอไม้แห้งทำไม
เจ้านกแขกเต้าผู้มีสีเขียวเหมือนไพรสณฑ์ในวสันตฤดู
เจ้าบอกเราเถิด เหตุไร เจ้าจึงไม่ละทิ้งต้นไม้แห้ง
(พญานกแขกเต้ากล่าวว่า)
เย เว สขีนํ สขาโร ภวนฺติ
ปาณาจฺจเย ทุกฺขสุเขสุ หํส
ขีณํ อขีณนฺติ น ตํ ชหนฺติ
สนฺโต สตํ ธมฺมมนุสฺสรนฺตา.
พญาหงส์ ชนเหล่าใดเป็นเพื่อนร่วมสุขร่วมทุกข์จนตลอดชีวิต
แม้เพื่อนนั้นจะสิ้นทรัพย์หรือไม่สิ้นทรัพย์ก็ตาม ก็ไม่ยอมละทิ้ง
ชนเหล่านั้นนับว่าเป็นสัตบุรุษระลึกถึงธรรมของสัตบุรุษอยู่เสมอ
โสหํ สตํ อญฺญตโรสฺมิ หํส
ญาตี จ เม โหติ สขา จ รุกฺโข
ตํ นุสฺสเห ชีวิกตฺโถ ปหาตุํ
ขีณนฺติ ญตฺวาน น เสส (๑) ธมฺโม.
- 1ฉ.ม. เหส
พญาหงส์ ข้าพเจ้าก็เป็นหนึ่งในหมู่สัตบุรุษ
ต้นไม้เป็นทั้งญาติเป็นทั้งสหายของข้าพเจ้า
ข้าพเจ้าต้องการมีชีวิตอยู่ ทั้งที่รู้ว่าต้นไม้หมดสิ้นแล้ว
ก็ไม่อาจทอดทิ้งไปได้
เพราะการทอดทิ้งไปนั้นไม่ใช่ธรรม
(ท้าวสักกะตรัสว่า)
สาธุ ปกฺขิ (๑) กตํ โหติ เมตฺติ สํสติ สนฺถโว
สเจตํ ธมฺมํ โรเจสิ ปาสํโสสิ วิชานตํ.
- 1ฉ.ม.สี. สกฺขิ
เป็นการดีเจ้าปักษีที่เจ้าได้กระทำความเป็นเพื่อน
ไมตรีและความสนิทสนมในหมู่พวก
ถ้าคุณธรรมข้อนี้เจ้าพอใจ
เจ้าก็เป็นที่สรรเสริญของผู้รู้ทั้งหลาย
โส เต สุว วรํ ทมฺมิ ปตฺตยาน วิหงฺคม
วรํ วรสฺสุ วงฺกงฺค (๑) ยงฺกิญฺจิ มนสิจฺฉสิ.
- 1ฉ.ม. วกฺกงฺค
นี่เจ้านกแขกเต้าผู้มีปีกบินไปในอากาศ
เรานั้นจะให้พรแก่เจ้า
เจ้าจงเลือกพรสักอย่างหนึ่งตามที่เจ้าพอใจเถิด
(พญานกแขกเต้ากล่าวว่า)
วรญฺจ เม หํส ภวํ ทเทยฺย
อยญฺจ รุกฺโข ปุนรายุํ ลเภถ
โส สาขวา ผลิมา สํวิรูโฬฺห
มธุตฺถิโก ติฏฺฐตุ โสภมาโน.
พญาหงส์ หากท่านจะให้พรแก่ข้าพเจ้า
ก็ขอให้ต้นไม้ต้นนี้มีอายุต่อไป
ขอต้นไม้นั้นจงงอกงามมีกิ่งและผลสมบูรณ์
ผลิผลมีรสอร่อย ยืนต้นสง่างามเถิด
(ท้าวสักกะตรัสว่า)
ตํ ปสฺส สมฺม ผลิมํ อุฬารํ
สหาว เต โหตุ อุทุมฺพเรน
โส สาขวา ผลิมา สํวิรูโฬฺห
มธุตฺถิโก ติฏฺฐตุ โสภมาโน.
เพื่อน เจ้าจงเห็นต้นไม้นั้นมีผลดก
ขอเจ้าจงอยู่ร่วมกันกับต้นมะเดื่อเถิด
ขอต้นไม้นั้นจงงอกงามมีกิ่งและผลสมบูรณ์
ผลิผลมีรสอร่อย ยืนต้นสง่างามเถิด
(พญานกแขกเต้ากล่าวว่า)
เอวํ สกฺก สุขี โหหิ สห สพฺเพหิ ญาติภิ
ยถาหมชฺช สุขิโต ทิสฺวาน สผลํ ทุมํ.
ท้าวสักกะ วันนี้ข้าพระองค์มีความสุขเพราะเห็นต้นไม้มีผลฉันใด
ขอพระองค์พร้อมทั้งพระประยูรญาติทั้งปวงจงมีความสุขฉันนั้นเถิด
(พระผู้มีพระภาคตรัสว่า)
สุวสฺส จ วรํ ทตฺวา กตฺวาน สผลํ ทุมํ
ปกฺกามิ สห ภริยาย เทวานํ นนฺทนํ วนนฺติ.
ท้าวสักกะครั้นประทานพร
บันดาลให้ต้นไม้มีผลแก่นกแขกเต้าแล้ว
พร้อมด้วยพระมเหสี ก็เสด็จหลีกไปยังสวนเทพนันทวัน
มหาสุวราชชาดกที่ ๓ จบ
End of ๓. มหาสุวราชชาดก