พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ติกนิบาต · อัพภันตรวรรค
๒. เสยยชาดก
เล่ม ๒๗Text layerBuddha’s wordsItems ๔๔๕–๔๔๗ (Royal Thai)2/10 in อัพภันตรวรรค4 editions
๒๘๒. เสยฺยชาตก (๒)
๒. เสยยชาดก (๒๘๒)
ว่าด้วยคบคนดีผู้คบก็เป็นคนดี
(พระราชาโพธิสัตว์สนทนากับเหล่าอำมาตย์ว่า)
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก ติกนิบาต อัพภันตรวรรค เสยยชาดก (Royal Thai Volume 27 · Mahachula Volume 27 · Mahamakut Volume 58 · Chaloem Phrakiat Volume 27)
บาลี (มหาจุฬาฯ), vol. 27, pp. 87–87 · ไทย (มหาจุฬาฯ ๒), vol. 27, pp. 141–142
เสยฺยํโส เสยฺยโส โหติ โย เสยฺยมุปเสวติ
เอเกน สนฺธึ กตฺวาน สตํ วชฺเฌ อโมจยึ.
ผู้ใดคบหาบุคคลผู้ประเสริฐ
ผู้นั้นชื่อว่ามีส่วนอันประเสริฐ เป็นผู้ประเสริฐ
เรากระทำไมตรีกับพระราชาโจรองค์เดียวแล้ว
ได้ปลดปล่อยพวกท่านตั้ง ๑๐๐ คนให้พ้นการถูกประหารชีวิต
ตสฺมา สพฺเพน โลเกน สนฺธึ กตฺวาน เอกโก (๑)
เปจฺจ สคฺคํ นิคจฺเฉยฺย อิทํ สุณาถ กาสิยา.
- 1ฉ.ม. เอกโต
เพราะฉะนั้น บุคคลเพียงผู้เดียว
กระทำไมตรีกับชาวโลกทั้งปวง
ละโลกนี้ไปแล้วพึงไปสู่สวรรค์
พวกท่านผู้เป็นชาวกาสีจงฟังคำของเรานี้เถิด
(พระศาสดาตรัสพระคาถาว่า)
อิทํ วตฺวา มหาราชา กํโส พาราณสิคฺคโห
ธนุํ ตูณิญฺจ (๑) นิกฺขิปฺป สญฺญมํ อชฺฌุปาคมีติ.
เสยฺยชาตกํ ทุติยํ.
- 1ฉ.ม. กณฺฑญฺจ
พระเจ้ากังสมหาราชผู้ทรงปกครองกรุงพาราณสี
ครั้นทรงมีพระดำรัสนี้แล้ว ทรงสละธนูและลูกศร
ทรงสำรวมออกผนวชแล้ว
เสยยชาดกที่ ๒ จบ
End of ๒. เสยยชาดก