พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เถรคาถา · จตุกกนิบาต
๗. สัมภูตเถรคาถา
เล่ม ๒๖Text layerBuddha’s wordsItems ๓๒๙ (Royal Thai)7/12 in จตุกกนิบาต4 editions
๗. สัมภูตเถรคาถา
สุภาษิตชี้ลักษณะคนพาลและบัณฑิต
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เถรคาถา จตุกกนิบาต สัมภูตเถรคาถา (Royal Thai Volume 26 · Mahachula Volume 26 · Mahamakut Volume 52 · Chaloem Phrakiat Volume 26)
๗ โย ทนฺธกาเล ตรติ ตรณีเย จ ทนฺธเย
อโยนิโสสํวิธาเนน พาโล ทุกฺขํ นิคจฺฉติ ฯ
ตสฺสตฺถา ปริหายนฺติ กาฬปกฺเขว จนฺทิมา
อายสกฺยญฺจ ปปฺโปติ มิตฺเตหิ จ วิรุชฺฌติ ฯ
โย ทนฺธกาเล ทนฺเธติ ตรณีเย จ ตารเย
โยนิโสสํวิธาเนน สุขํ ปปฺโปติ ปณฺฑิโต ฯ
ตสฺสตฺถา ปริปูเรนฺติ สุกฺกปกฺเขว จนฺทิมา
ยโส กิตฺติญฺจ ปปฺโปติ มิตฺเตหิ น วิรุชฺฌตีติ ฯ
สมฺภูโต เถโร ฯ
ผู้ใดรีบด่วนในเวลาที่ควรช้า และช้าในเวลาที่ควรรีบด่วน ผู้นั้นเป็นพาล ย่อมประสบทุกข์ เพราะไม่จัดแจงโดยอุบายอันชอบ ประโยชน์ของผู้นั้นย่อมเสื่อมไป เหมือนพระจันทร์ข้างแรม เขาย่อมถึงความเสื่อมยศ และแตกจากมิตรทั้งหลาย ผู้ใดช้าในเวลาที่ควรช้า รีบด่วนในเวลาที่ควรรีบด่วน ผู้นั้นเป็นบัณฑิตถึงความสุข เพราะได้จัดแจงโดยอุบายอันชอบ ประโยชน์ของผู้นั้นย่อมบริบูรณ์ เหมือนพระจันทร์ข้างขึ้น เขาย่อมได้ยศได้เกียรติคุณ และไม่แตกจากมิตรทั้งหลาย.
End of ๗. สัมภูตเถรคาถา