พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เถรคาถา · ติกนิบาต
๗. วารณเถรคาถา
เล่ม ๒๖Text layerBuddha’s wordsItems ๓๑๓ (Royal Thai)7/16 in ติกนิบาต4 editions
๗. วารณตฺเถรคาถา
๗. วารณเถรคาถา
ภาษิตของพระวารณเถระ
(พระผู้มีพระภาคเมื่อประทานโอวาทแก่พระวารณเถระ จึงได้ตรัส ๓ คาถาไว้ ดังนี้ว่า)
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เถรคาถา ติกนิบาต วารณเถรคาถา (Royal Thai Volume 26 · Mahachula Volume 26 · Mahamakut Volume 51 · Chaloem Phrakiat Volume 26)
บาลี (มหาจุฬาฯ), vol. 26, pp. 309–309 · ไทย (มหาจุฬาฯ ๒), vol. 26, pp. 376–377
โยธ โกจิ มนุสฺเสสุ ปรปาณานิ หึสติ
อสฺมา โลกา ปรมฺหา จ อุภยา ธํสเต นโร.
ในหมู่มนุษย์นี้ นรชนผู้ใดผู้หนึ่งเบียดเบียนสัตว์อื่น
นรชนนั้นย่อมเสื่อมจากความสุข
ในโลกทั้งสอง คือ โลกนี้และโลกหน้า
โย จ เมตฺเตน จิตฺเตน สพฺพปาณานุกมฺปติ
พหุํ หิ โส ปสวติ ปุญฺญํ ตาทิสโก นโร.
ส่วนนรชนใดมีจิตเมตตา ช่วยเหลือสัตว์ทุกหมู่เหล่า
นรชนเช่นนี้นั้นย่อมประสบบุญมาก
สุภาสิตสฺส สิกฺเขถ สมณูปาสนสฺส จ
เอกาสนสฺส จ รโห จิตฺตวูปสมสฺส จาติ.
วารโณ เถโร.
บุคคลควรศึกษาคำสุภาษิต
การเข้าไปนั่งใกล้สมณะ
การอยู่ผู้เดียวในที่ลับ
และธรรมเป็นเครื่องสงบระงับจิต
End of ๗. วารณเถรคาถา