พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เถรคาถา · ติกนิบาต
๗. วารณเถรคาถา
เล่ม ๒๖Text layerBuddha’s wordsItems ๓๑๓ (Royal Thai)7/16 in ติกนิบาต4 editions
๗. วารณเถรคาถา
สุภาษิตสอนข้อควรศึกษา
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เถรคาถา ติกนิบาต วารณเถรคาถา (Royal Thai Volume 26 · Mahachula Volume 26 · Mahamakut Volume 51 · Chaloem Phrakiat Volume 26)
๗ โยธ โกจิ มนุสฺเสสุ ปรปาณานิ หึสติ
อสฺมา โลกา ปรมฺหา จ อุภยา ธํสเต นโร ฯ
โย จ เมตฺเตน จิตฺเตน สพฺพปาณานุกมฺปติ
พหุํ หิ โส ปสวติ ปุญฺญํ ตาทิสโก นโร ฯ
สุภาสิตสฺส สิกฺเขถ สมณุปาสนสฺส จ
เอกาสนสฺส จ รโห จิตฺตวูปสมสฺส จาติ ฯ
วารโณ เถโร ฯ
ในหมู่มนุษย์ นรชนใดเบียดเบียนสัตว์อื่น นรชนนั้นย่อมเสื่อมจากความสุขในโลกทั้งสอง คือ โลกนี้และโลกหน้า นรชนใดมีจิตประกอบด้วยเมตตา อนุเคราะห์แก่สัตว์ทั้งปวง นรชนผู้เช่นนั้น ย่อมได้ประสบบุญเป็นอันมาก ควรศึกษาถ้อยคำสุภาษิต การเข้าไปนั่งใกล้สมณะการอยู่แต่ผู้เดียวในที่อันสงัด และธรรมเครื่องสงบระงับจิต.
End of ๗. วารณเถรคาถา