พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เถรคาถา เอกกนิบาต · วรรคที่ ๑
๒. มหาโกฏฐิตเถรคาถา
เล่ม ๒๖Text layerBuddha’s wordsItems ๑๓๙ (Royal Thai)3/11 in วรรคที่ ๑4 editions
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เถรคาถา เอกกนิบาต วรรคที่ ๑ มหาโกฏฐิตเถรคาถา (Royal Thai Volume 26 · Mahachula Volume 26 · Mahamakut Volume 50 · Chaloem Phrakiat Volume 26)
ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙), vol. 26, pp. 318–318
๒. มหาโกฏฐิตเถรคาถา
สุภาษิตเกี่ยวกับความสงบ
{๑๓๙} นัยว่า ท่านพระมหาโกฏฐิตเถระได้ภาษิตคาถานี้ไว้อย่างนี้ว่า
[๒] บุคคลผู้สงบ เว้นจากการทำความชั่ว พูดด้วยปัญญา ไม่ฟุ้งซ่าน ยอมกำจัดบาปธรรมทั้งหลายได้ เหมือนลมพัดใบไม้ให้ร่วงหล่นไปฉะนั้น
๓. กังขาเรวตเถรคาถา
สุภาษิตเกี่ยวกับปัญญา
{๑๔๐}นัยว่า ท่านพระกังขาเรวตเถระได้ภาษิตคาถานี้ไว้อย่างนี้ว่า
[๓] ท่านจงดูพระปัญญานี้ของพระตถาคตทั้งหลาย เหมือนไฟที่ลุกโชติช่วงในเวลาเที่ยงคืน พระตถาคตทั้งหลาย ผู้ทรงกำจัดความสงสัยของเหล่าเวไนยสัตว์ผู้มาเฝ้าถึงสำนักของพระองค์ได้ ชื่อว่าเป็นผู้ให้แสงสว่าง ผู้ให้ดวงตา
- ๑พูดด้วยปัญญา หมายถึงพิจารณาด้วยปัญญาก่อนแล้วจึงพูด พูดโดยไม่ละทิ้งความเป็นกาลวาทีบุคคล เป็นต้น พูดแต่คำสุภาษิตที่ประกอบด้วยองค์ ๔ โดยเว้นจากคำทุพภาษิต หรือพูดคำพอประมาณ โดยเว้นจากวจีทุจริต ๔ ไม่ฟุ้งซ่าน หมายถึงไม่ยกตนข่มผู้อื่นด้วยอำนาจชาติตระกูล เป็นต้น หรือไม่มี ความฟุ้งซ่านที่เกิดขึ้นเพราะนิมิตคือทุจริต ๓ อย่าง (ขุ.เถร.อ. ๑/๔๔-๔๕)
- ๒ผู้ให้แสงสว่าง ผู้ให้ดวงตา หมายถึงผู้ให้แสงสว่างคือญาณ ผู้ให้ดวงตาคือปัญญา (ขุ.เถร.อ. ๑/๕๐)
End of ๒. มหาโกฏฐิตเถรคาถา