พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เถรคาถา เอกกนิบาต · วรรคที่ ๓
๒. จิตตกเถรคาถา
เล่ม ๒๖Text layerBuddha’s wordsItems ๑๕๙ (Royal Thai)2/10 in วรรคที่ ๓4 editions
_______
๒. จิตฺตกตฺเถรคาถา
๒. จิตตกเถรคาถา
ภาษิตของพระจิตตกเถระ
ทราบว่า ท่านพระจิตตกเถระได้กล่าวคาถาไว้ดังนี้ว่า
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เถรคาถา เอกกนิบาต วรรคที่ ๓ จิตตกเถรคาถา (Royal Thai Volume 26 · Mahachula Volume 26 · Mahamakut Volume 50 · Chaloem Phrakiat Volume 26)
บาลี (มหาจุฬาฯ), vol. 26, pp. 263–263 · ไทย (มหาจุฬาฯ ๒), vol. 26, pp. 311–311
บาลี (มหาจุฬาฯ)
นีลา สุคีวา สิขิโน โมรา การวิยํ (๑) อภินทนฺติ
เต สีตวาตกลิตา (๒) สุตฺตํ ฌานํ (๓) นิโพเธนฺตีติ.
จิตฺตโก เถโร.
Footnotes (บาลี (มหาจุฬาฯ))
- 1ฉ.ม. การมฺภิยํ
- 2ฉ.ม. สีตวาตกีนิตา
- 3ฉ.ม. ฌายํ
ไทย (มหาจุฬาฯ ๒)
นกยูงทั้งหลาย มีขนคอเขียวงดงาม มีหงอนสวย
ร้องเซ็งแซ่อยู่ในป่าการวี
นกยูงเหล่านั้นพากันร้องเซ็งแซ่ในยามมีลมหนาวเจือฝน
ย่อมกระตุ้นเตือนผู้เจริญฌานซึ่งหลับอยู่ให้ตื่นขึ้น
End of ๒. จิตตกเถรคาถา