พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เถรคาถา ทุกนิบาต · วรรคที่ ๔
๙. อุสภเถรคาถา
เล่ม ๒๖Text layerBuddha’s wordsItems ๒๙๖ (Royal Thai)9/10 in วรรคที่ ๔4 editions
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เถรคาถา ทุกนิบาต วรรคที่ ๔ อุสภเถรคาถา (Royal Thai Volume 26 · Mahachula Volume 26 · Mahamakut Volume 51 · Chaloem Phrakiat Volume 26)
ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙), vol. 26, pp. 400–400
[๑๙๖] เราไม่อยากตาย ไม่อยากมีชีวิตอยู่ และเรามีสติสัมปชัญญะรอเวลาอันควรเท่านั้น
๙. อุสภเถรคาถา
สุภาษิตเกี่ยวกับความฝัน
นัยว่า ท่านพระอุสภเถระได้ภาษิตคาถาไว้ ๒ คาถาอย่างนี้ว่า
{๒๙๖}[๑๙๗] เราฝันว่าได้ห่มจีวรสีใบไม้อ่อนเฉวียงบ่า นั่งบนคอช้าง เข้าไปบิณฑบาตยังหมู่บ้าน
[๑๙๘] พอเช้าไปก็ถูกมหาชนรุมมุงดู จึงลงจากคอช้าง ตื่นขึ้น แล้วได้ความสลดใจในตอนนั้น (ว่าเราไม่มสติสัมปชัญญะ จึงนอนหลับฝัน) ครั้งนั้น เราซึ่งเป็นผู้กระด้างด้วยความมัวเมาเพราะชาติตระกูลก็สงบได้ได้บรรลุความสิ้นไป แห่งอาสวะแล้ว
๑๐. กัปปฏกุรเถรคาถา
สุภาษิตเตือนตนมิให้ง่วงเหงา
นัยว่า ท่านพระกัปปฏกุรเถระได้นำพุทธคาถามาภาษิตไว้อย่างนี้ว่า
{๒๙๗}[๑๙๙] กัปปฏกุรภิกษุเกิดความวิตกผิดไปว่า ‘เราจักนุ่งห่มผ้าขี้ริ้ว ผืนนี้แล้วจักเลี้ยงชีพตามมีตามเกิด, เมื่อนํ้าใสคืออมตธรรม ของเรามีอยู่เต็มเปี่ยมในหม้ออมตะ เราเอาบาตรตักนํ้า คืออมตธรรมใส่หม้ออมตะเพื่อสั่งสมฌานทั้งหลาย
End of ๙. อุสภเถรคาถา