พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เถรคาถา ทุกนิบาต · วรรคที่ ๕
๓. พรหมาลิเถรคาถา
เล่ม ๒๖Text layerBuddha’s wordsItems ๓๐๐ (Royal Thai)3/9 in วรรคที่ ๕4 editions
_______
๓. พฺรหฺมาลิตฺเถรคาถา
๓. พรหมาลิเถรคาถา
ภาษิตของพระพรหมาลิเถระ
(พระพรหมาลิเถระเมื่อจะยกย่องการประกอบความเพียรเนือง ๆ จึงได้กล่าว ๒ คาถาไว้ดังนี้ว่า)
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เถรคาถา ทุกนิบาต วรรคที่ ๕ พรหมาลิเถรคาถา (Royal Thai Volume 26 · Mahachula Volume 26 · Mahamakut Volume 51 · Chaloem Phrakiat Volume 26)
บาลี (มหาจุฬาฯ), vol. 26, pp. 303–304 · ไทย (มหาจุฬาฯ ๒), vol. 26, pp. 369–369
กสฺสินฺทฺริยานิ (๑) สมถํ คตานิ
อสฺสา ยถา สารถินา สุทนฺตา
ปหีนมานสฺส อนาสวสฺส
เทวาปิ ตสฺส (๒) ปิหยนฺติ ตาทิโน.
- 1ก. ยสฺสินฺทฺริยานิ
- 2ฉ. กสฺส
อินทรีย์ของใครถึงความสงบ
เหมือนม้าที่นายสารถีฝึกดีแล้ว
แม้เทวดาทั้งหลาย ก็กระหยิ่ม(ชื่นชม)ต่อผู้นั้น
ซึ่งละมานะได้แล้ว ไม่มีอาสวะ เป็นผู้คงที่
มยฺหินฺทฺริยานิ สมถํ คตานิ
อสฺสา ยถา สารถินา สุทนฺตา
ปหีนมานสฺส อนาสวสฺส
เทวาปิ มยฺหํ ปิหยนฺติ ตาทิโนติ.
พฺรหฺมาลิ เถโร.
อินทรีย์ของเราถึงความสงบ
เหมือนม้าตัวที่นายสารถีฝึกดีแล้ว
แม้เทวดาทั้งหลาย ก็กระหยิ่มต่อเรา
ซึ่งละมานะได้แล้ว ไม่มีอาสวะ เป็นผู้คงที่
End of ๓. พรหมาลิเถรคาถา