พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เถรคาถา ทุกนิบาต · วรรคที่ ๕
๓. พรหมาลิเถรคาถา
เล่ม ๒๖Text layerBuddha’s wordsItems ๓๐๐ (Royal Thai)3/9 in วรรคที่ ๕4 editions
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เถรคาถา ทุกนิบาต วรรคที่ ๕ พรหมาลิเถรคาถา (Royal Thai Volume 26 · Mahachula Volume 26 · Mahamakut Volume 51 · Chaloem Phrakiat Volume 26)
ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙), vol. 26, pp. 403–403
[๒๐๔] เพราะฉะนั้น บุคคลผู้มีปัญญาระลึกถึงคำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าทั้งหลายอยู่ พึงประกอบศรัทธา ศีล ความเลื่อมใส และการเห็นธรรมเนือง ๆ เถิด
๓. พรหมาลิเถรคาถา
สุภาษิตสรรเสริญผู้สงบ
นัยว่า ท่านพระพรหมาลิเถระได้ภาษิตคาถาไว้ ๒ คาถาอย่างนี้ว่า
{๓๐๐}[๒๐๕] อินทรีย์ของผู้ใดถึงความสงบแล้วเหมือนม้าที่นายสารถีฝึกดีแล้ว แม้เทวดาทั้งหลายก็ยังชื่นชมต่อผู้นั้นผู้ละมานะ ได้แล้ว ไม่มีอาสวะ เป็นผู้คงที่[๒๐๖] อินทรีย์ทั้งหลายของเราถึงความสงบแล้วเหมือนม้าที่นายสารถีฝึกดีแล้ว แม้เทวดาทั้งหลายก็พากันชื่นชมต่อเรา ผู้ละมานะได้แล้ว ไม่มีอาสวะ เป็นผู้คงที่
๔. โมฆราชเถรคาถา
สุภาษิตเกี่ยากับกายเศร้าหมองใจผ่องใส
นัยว่า ท่านพระโมฆราชเถระอันพระศาสดาตรัสถามด้วยพุทธคาถา อย่างนี้ว่า
{๓๐๑}[๒๐๗] ดูก่อนโมฆราชผู้มีผิวพรรณทราม แต่มีจิตใจงดงาม ท่านเป็นภิกษุผู้มีใจตั้งมั่นเป็นนิจ จักทำอย่างไรตลอดราตรี แห่งเวลาหนาว เย็นเช่นนี้
End of ๓. พรหมาลิเถรคาถา