arnon.onlineSign inAsk AI

พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย · ภิกขุนีสังยุต

๖. จาลาสูตร

เล่ม ๑๕

Text layerBuddha’s wordsItems ๕๓๗–๕๔๐ (Royal Thai)6/10 in ภิกขุนีสังยุต4 editions

๖. จาลาสุตฺต

จาลาสูตร

ว่าด้วยจาลาภิกษุณี

พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย สคาถวรรค ภิกขุนีสังยุต จาลาสูตร (Royal Thai Volume 15 · Mahachula Volume 15 · Mahamakut Volume 25 · Chaloem Phrakiat Volume 15)

บาลี (มหาจุฬาฯ), vol. 15, pp. 159–159 · ไทย (มหาจุฬาฯ ๒), vol. 15, pp. 223–224

บาลี (มหาจุฬาฯ)

สาวตฺถินิทานํ. อถ โข จาลา ภิกฺขุนี ปุพฺพณฺหสมยํ นิวาเสตฺวา ฯเปฯ อญฺญตรสฺมึ รุกฺขมูเล ทิวาวิหารํ นิสีทิ. อถ โข มาโร ปาปิมา เยน จาลา ภิกฺขุนี, เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา จาลํ ภิกฺขุนึ เอตทโวจ “กึ นุ โข ตฺวํ ภิกฺขุนิ น โรเจสี”ติ. ชาตึ ขฺวาหํ อาวุโส น โรเจมีติ.

กึ นุ ชาตึ น โรเจสิ ชาโต กามานิ ภุญฺชติ

โก นุ ตํ อิทมาทปยิ ชาตึ มา โรจ (๑) ภิกฺขุนีติ.

ชาตสฺส มรณํ โหติ ชาโต ทุกฺขานิ ผุสฺสติ (๒)

พนฺธํ วธํ ปริเกฺลสํ ตสฺมา ชาตึ น โรจเย.

พุทฺโธ ธมฺมมเทเสสิ ชาติยา สมติกฺกมํ

สพฺพทุกฺขปฺปหานาย โส มํ สจฺเจ นิเวสยิ.

เย จ รูปูปคา สตฺตา เย จ อรูปฏฺฐายิโน

นิโรธํ อปฺปชานนฺตา อาคนฺตาโร ปุนพฺภวนฺติ

อถ โข มาโร ปาปิมา “ชานาติ มํ จาลา ภิกฺขุนี”ติ ทุกฺขี ทุมฺมโน ตตฺเถวนฺตรธายีติ.

Footnotes (บาลี (มหาจุฬาฯ))
  1. 1สี.อิ. มา โรเจสิ
  2. 2ก. ปสฺสติ
ไทย (มหาจุฬาฯ ๒)

เรื่องเกิดขึ้นที่กรุงสาวัตถี

ครั้นเวลาเช้า จาลาภิกษุณีครองอันตรวาสก ฯลฯ จึงนั่งพักกลางวันที่โคนต้นไม้แห่งหนึ่งลำดับนั้น มารผู้มีบาปเข้าไปหาจาลาภิกษุณีถึงที่อยู่ได้ถามจาลาภิกษุณีดังนี้ว่า “ภิกษุณี ท่านไม่ชอบใจอะไร”จาลาภิกษุณีตอบว่า “ท่านผู้มีอายุ เราไม่ชอบความเกิดเลย”

มารผู้มีบาปกล่าวด้วยคาถาว่า

เพราะเหตุไร ท่านจึงไม่ชอบความเกิด

ผู้เกิดมาแล้วย่อมเสพกาม ใครให้ท่านยึดถือเรื่องนี้

อย่าเลยภิกษุณี ท่านจงชอบความเกิดเถิด

จาลาภิกษุณีกล่าวด้วยคาถาว่า

ความตายย่อมมีแก่ผู้ที่เกิดมาแล้ว

ผู้ที่เกิดมาแล้วย่อมประสบทุกข์

คือ การจองจำ การฆ่า ความเศร้าหมอง

เพราะฉะนั้น เราจึงไม่ชอบความเกิด

พระพุทธเจ้าทรงแสดงธรรมเหตุก้าวล่วงความเกิด

ทรงให้เราตั้งอยู่ในสัจจะเพื่อละทุกข์ทั้งปวง

สัตว์เหล่าใดเข้าถึงรูปภพและดำรงอยู่ในอรูปภพ

สัตว์เหล่านั้นเมื่อยังไม่รู้ความดับจึงต้องมาสู่ภพอีก

ลำดับนั้น มารผู้มีบาปเป็นทุกข์เสียใจว่า “จาลาภิกษุณีรู้จักเรา” จึงหายตัวไป ณ ที่นั้นเอง

จาลาสูตรที่ ๖ จบ