พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย เทวตาสังยุต · สัตติวรรค
๘. มหัทธนสูตร
เล่ม ๑๕Text layerBuddha’s wordsItems ๗๒–๗๓ (Royal Thai)8/10 in สัตติวรรค4 editions
พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย สคาถวรรค เทวตาสังยุต สัตติวรรค มหัทธนสูตร (Royal Thai Volume 15 · Mahachula Volume 15 · Mahamakut Volume 24 · Chaloem Phrakiat Volume 15)
ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙), vol. 15, pp. 30–30
๘. มหัทธนสูตร
ว่าด้วยผู้ขวนขวายและไม่ขวนขวาย
{๗๒} [๒๘] เทวดาทูลถามว่า
กษัตริย์ทั้งหลายแม้จะมีทรัพย์มาก มีสมบัติมาก และมีแว่นแคว้นถึงปานนั้น ก็ไม่รู้จักพอในกามทั้งหลาย ยังจะปรารถนาสิ่งอื่น ๆ อีกเมื่อกษัตริย์ทั้งหลายเหล่านั้นมัวขวนขวาย มัวลอยไปตามกระแสแห่งภพกันอยู่ บุคคลพวกไหนเล่าไม่มีความขวนขวาย ละความโกรธและความทะเยอทะยานในโลกได้แล้ว{๗๓} พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสตอบว่า
บุคคลที่สละเหย้าเรือน บุตร และปศุสัตว์อันเป็นที่รักบวชแล้ว กำจัดราคะ โทสะ และอวิชชาได้แล้ว มีอาสวะสิ้นแล้ว เป็นผู้ไกลจากกิเลส บุคคลเหล่านั้นเป็นผู้ไม่มีความขวนขวายในโลก
๙. จตุจักกสูตร
ว่าด้วยสรีรยนต์
{๗๔} [๒๙] เทวดาทูลถามว่า
ข้าแต่พระองค์ผู้ทรงเป็นมหาวีรบุรษ สรีระมี ๔ จักร มี ๙ ทวาร เต็มไปด้วยของไม่สะอาด ประกอบด้วย
- ๑มี ๔ จักร หมายถึงประกอบด้วยอิริยาบถ ๔ คือ เดิน ยืน นั่ง นอน มี ๙ ทวาร หมายถึงมีช่องทั้ง ๙ คือ ตา หู จมูก (อย่างละ ๒) ปาก ทวารหนัก และทวารเบา (สํ.ส.อ. ๕๒)
End of ๘. มหัทธนสูตร