arnon.onlineSign inAsk AI

พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย เทวตาสังยุต · สัตติวรรค

๔. มโนนิวารณสูตร

เล่ม ๑๕

Text layerBuddha’s wordsItems ๖๒–๖๓ (Royal Thai)4/10 in สัตติวรรค4 editions

๔. มโนนิวารณสุตฺต

๔. มโนนิวารณสูตร

ว่าด้วยการห้ามใจ

พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย สคาถวรรค เทวตาสังยุต สัตติวรรค มโนนิวารณสูตร (Royal Thai Volume 15 · Mahachula Volume 15 · Mahamakut Volume 24 · Chaloem Phrakiat Volume 15)

บาลี (มหาจุฬาฯ), vol. 15, pp. 16–16 · ไทย (มหาจุฬาฯ ๒), vol. 15, pp. 27–28

บาลี (มหาจุฬาฯ)

ยโต ยโต มโน นิวารเย น ทุกฺขเมติ นํ ตโต ตโต

ส สพฺพโต มโน นิวารเย ส สพฺพโต ทุกฺขา ปมุจฺจตีติ.

น สพฺพโต มโน นิวารเย น มโน สํยตตฺตมาคตํ

ยโต ยโต จ ปาปกํ ตโต ตโต มโน นิวารเยติ.

ไทย (มหาจุฬาฯ ๒)

เทวดากราบทูลว่า

บุคคลห้ามใจจากอารมณ์ใด ๆ ได้

ทุกข์เพราะอารมณ์นั้น ๆ ย่อมไม่มาถึงเขา

เขาห้ามใจจากอารมณ์ทั้งปวงได้

ย่อมพ้นจากทุกข์ เพราะอารมณ์ทั้งปวง

พระผู้มีพระภาคตรัสว่า

บุคคลไม่พึงห้ามใจจากอารมณ์ทั้งปวง

ไม่พึงห้ามใจที่ถึงความสำรวม

บาปเกิดขึ้นจากอารมณ์ใด ๆ

พึงห้ามใจจากอารมณ์นั้นๆ

มโนนิวารณสูตรที่ ๔ จบ

Footnotes (ไทย (มหาจุฬาฯ ๒))
  1. 1ไม่พึงห้ามใจที่ถึงความสำรวม หมายถึงไม่พึงห้ามใจจากธรรมที่เป็นเหตุให้ถึงสำรวม เช่น ทาน ศีล (สํ.ส.อ. ๑/๒๔/๕๑)