๖. วาตัคคสินธวชาดก เล่ม ๒๗

เยนาสิ กิสิยา ปณฺฑุ เยน ภตฺตํ น รุจฺจติ

อยํ โส อาคโต ภตฺตา (๑) กสฺมาทานิ ปลายสิ.

แม่เป็นโรคผอมเหลืองไม่ใยดีอาหารเพราะม้าตัวใด

ม้านั้นคือตัวนี้มาภักดีแล้ว

บัดนี้ เพราะเหตุไร แม่จึงให้ม้านั้นหนีไปเสียเล่า

(แม่ลาได้ฟังคำของลูก จึงกล่าวว่า)

สเจ ปนาทิเกเนว สนฺถโว นาม ชายติ

ยโส หายติ อิตฺถีนํ ตสฺมา ตาต ปลายิหํ.

ก็ถ้าความเชยชิดเกิดมีแต่แรกพบ

ชื่อเสียงของสตรีจะเสียหาย

เพราะเหตุนั้น ลูกเอ๋ย แม่จึงทำให้ม้านั้นหนีไป

(พระศาสดาได้ตรัสพระคาถาว่า)

ยสสฺสินํ กุเล ชาตํ อาคตํ ยา น อิจฺฉติ

โสจติ จิรรตฺตาย วาตคฺคมิว ภทฺทลีติ. (๑)

วาตคฺคสินฺธวชาตกํ ฉฏฺฐํ.

หญิงใดไม่ปรารถนาชายมียศศักดิ์

เกิดในตระกูลสูงที่เขาชักนำมาแล้ว จะเสียใจไปนานแสนนาน

เหมือนภัททลีแม่ลาเสียใจเพราะคิดถึงม้าสินธพที่ชื่อวาตัคคะ

วาตัคคสินธวชาดกที่ ๖ จบ