arnon.onlineเข้าสู่ระบบถาม AI

พระวินัยปิฎก มหาวิภังค์ ปาราชิกกัณฑ์ · ทุติยปาราชิกสิกขาบท

อนาปัตติวาร

เล่ม ๑

ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๑๒๕ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๗/๘ ในทุติยปาราชิกสิกขาบทมี ๔ ฉบับ

อนาปัตติวาร

ภิกษุต่อไปนี้ไม่ต้องอาบัติ คือ

พระวินัยปิฎก มหาวิภังค์ ปาราชิกกัณฑ์ ทุติยปาราชิกสิกขาบท อนาปัตติวาร (ฉบับหลวง เล่ม ๑ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๑ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๒ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๑)

บาลี (มหาจุฬาฯ) เล่ม ๑ หน้า ๗๒–๗๒ · ไทย (มหาจุฬาฯ ๒) เล่ม ๑ หน้า ๙๘–๙๘

บาลี (มหาจุฬาฯ)

อนาปตฺติ สกสญฺญสฺส วิสฺสาสคฺคาเห ตาวกาลิเก เปตปริคฺคเห ติรจฺฉานคตปริคฺคเห ปํสุกูลสญฺญิสฺส อุมฺมตฺตกสฺส [ขิตฺตจิตฺตสฺส เวทนาฏฺฏสฺส] (๑) อาทิกมฺมิกสฺสาติ. อทินฺนาทานมฺหิ ปฐมภาณวารํ นิฏฺฺฺฐิตํ -------------------- วินีตวตฺถุอุทฺทานคาถา

เชิงอรรถ (บาลี (มหาจุฬาฯ))
  1. ๑ส. [ ] เอตฺถนฺตเร ปาฐา นตฺถิ
ไทย (มหาจุฬาฯ ๒)

๑. ภิกษุสำคัญว่าเป็นของของตน

๒. ภิกษุถือเอาด้วยวิสาสะ

๓. ภิกษุถือเอาเป็นของขอยืม

๔. ภิกษุถือเอาทรัพย์ที่เปรตครอบครอง

๕. ภิกษุถือเอาทรัพย์ที่สัตว์ดิรัจฉานครอบครอง

๖. ภิกษุสำคัญว่าเป็นของบังสุกุล

๗. ภิกษุวิกลจริต

๘. ภิกษุมีจิตฟุ้งซ่าน

๙. ภิกษุกระสับกระส่ายเพราะเวทนา

๑๐. ภิกษุต้นบัญญัติ

ปฐมภาณวาร ในอทินนาทานสิกขาบท จบ