arnon.onlineเข้าสู่ระบบถาม AI

พระวินัยปิฎก มหาวิภังค์ ปาราชิกกัณฑ์ · ทุติยปาราชิกสิกขาบท

อนาปัตติวาร

เล่ม ๑

ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๑๒๕ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๗/๘ ในทุติยปาราชิกสิกขาบทมี ๔ ฉบับ

พระวินัยปิฎก มหาวิภังค์ ปาราชิกกัณฑ์ ทุติยปาราชิกสิกขาบท อนาปัตติวาร (ฉบับหลวง เล่ม ๑ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๑ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๒ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๑)

ฉบับมหามกุฏฯ พิมพ์อรรถกถาไว้ในเล่มเดียวกับพระไตรปิฎก ข้อความในหน้านี้จึงมีอรรถกถาปนอยู่

ไทย (มหามกุฏฯ) เล่ม ๒ หน้า ๓๓–๓๓

หน้า ๓๓

อนาปัตติวาร

[๑๒๕] ภิกษุมีความสำคัญว่าเป็นของตน ๑ ถือเอาด้วยวิสาสะ ๑ขอยืม ๑ ทรัพย์อันเปรตหวงแหน ๑ ทรัพย์อันสัตว์ดิรัจฉานหวงแหน ๑ภิกษุมีความสำคัญว่าเป็นของบังสุกุล ๑ ภิกษุวิกลจริต ๑ ภิกษุอาทิกัมมิกะ ๑เหล่านี้ไม่ต้องอาบัติ.

ปฐมภาณวาร ในอทินนาทานสิกขาบท จบ

วินีตวัตถุ ในทุติยปาราชิกกัณฑ์

อุทานคาถา

[๑๒๖] พระอุบาลีเถระชี้แจง เรื่อง

ช่างย้อม ๕ เรื่อง เรื่องผ้าห่มที่ตาก ๔ เรื่อง

เรื่องกลางคืน ๕ เรื่อง เรื่องทรัพย์ที่ภิกษุนำ

ไปเอง ๕ เรื่อง เรื่องตอบตามคำถามนำ ๕

เรื่อง เรื่องลม ๒ เรื่อง เรื่องศพที่ยังสด ๑

เรื่อง เรื่องสับเปลี่ยนสลาก ๑ เรื่อง เรื่อง

เรือนไฟ ๑ เรื่อง เรื่องเนื้อเดนสัตว์ ๕ เรื่อง

เรื่องส่วนไม่มีมูล ๕ เรื่อง เรื่องข้าวสุกใน

สมัยข้าวแพง ๑ เรื่อง เรื่องเนื้อในสมัยข้าว

แพง ๑ เรื่อง เรื่องขนมในสมัยข้าวแพง ๑

เรื่อง เรื่องน้ำตาลกรวด ๑ เรื่อง เรื่องขนม

ต้ม ๑ เรื่อง เรื่องบริขาร ๕ เรื่อง เรื่องถุง

๑ เรื่อง เรื่องฟูก ๑ เรื่อง เรื่องราวจีวร ๑.