arnon.onlineเข้าสู่ระบบ

พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย · จริยาปิฎก

๒. ภูริทัตตจริยา

เล่ม ๓๓

ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๑๒ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๑๒/๓๖ ในจริยาปิฎกมี ๔ ฉบับคลังนี้ตอบแบบ “อ่านตัวบท · ไม่ตีความ” — ระบบแสดงตัวบทตามฉบับที่มี และไม่สรุป ไม่ตีความ ไม่ให้คะแนนความน่าเชื่อถือ

๒. ภูริทัตตจริยา

ว่าด้วยจริยาของภูริทัตตนาคราช

พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย จริยาปิฎก ภูริทัตตจริยา (ฉบับหลวง เล่ม ๓๓ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๓๓ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๗๔ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๓๓)

ไทย (มหาจุฬาฯ ๒) เล่ม ๓๓ หน้า ๗๔๗–๗๔๘

เรื่องนี้ไม่มีบาลีฉบับมหาจุฬาฯ ในข้อมูล e-tipitaka

ไทย (มหาจุฬาฯ ๒)

อีกเรื่องหนึ่ง ในกาลที่เราเป็นพญานาคชื่อว่าภูริทัตตะ

มีฤทธิ์มาก ได้ไปยังเทวโลกพร้อมกับท้าววิรูปักษ์มหาราช

ไทย (มหาจุฬาฯ ๒)

ในเทวโลกนั้น เราได้เห็นทวยเทพ

ผู้เพียบพร้อมด้วยความสุขโดยส่วนเดียว

จึงสมาทานศีลวัตร เพื่อต้องการจะไปยังสวรรค์นั้น

ไทย (มหาจุฬาฯ ๒)

เราชำระร่างกาย บริโภคอาหารพอเป็นเครื่องเลี้ยงชีพแล้ว

นอนบนยอดจอมปลวก อธิษฐานองค์ ๔ ประการว่า

ไทย (มหาจุฬาฯ ๒)

‘ผู้ใดพึงทำกิจด้วยผิวก็ดี หนังก็ดี เนื้อก็ดี เอ็นก็ดี

กระดูกก็ดี ผู้นั้นจงนำอวัยวะที่เราให้นี้ไปเถิด’

ไทย (มหาจุฬาฯ ๒)

พราหมณ์อาลัมพานะผู้ที่คนอกตัญญูบอกแล้ว

ได้จับเราใส่ไว้ในตะกร้า ให้เล่นในที่นั้น ๆ

ไทย (มหาจุฬาฯ ๒)

แม้เมื่อพราหมณ์อาลัมพานะใส่เราไว้ในตะกร้าบ้าง

บีบเราด้วยฝ่ามือบ้าง เราก็ไม่โกรธพราหมณ์อาลัมพานะนั้น

เพราะเรากลัวศีลขาด

ไทย (มหาจุฬาฯ ๒)

การที่เราสละชีวิตของตนเป็นของเบาแม้กว่าหญ้า

การล่วงศีลของเราเป็นเหมือนดังว่าพลิกแผ่นดินขึ้น

ไทย (มหาจุฬาฯ ๒)

เราพึงสละชีวิตของเราสิ้น ๑๐๐ ชาติเนือง ๆ

เราไม่พึงทำลายศีลแม้เพราะเหตุแห่งทวีปทั้ง ๔

ไทย (มหาจุฬาฯ ๒)

อีกอย่างหนึ่ง แม้เขาจะใส่เราไว้ในตะกร้า

เราก็ไม่ทำความเสียใจ

เพราะรักษาศีล เพื่อบำเพ็ญศีลบารมีให้เต็ม ฉะนี้แล

ภูริทัตตจริยาที่ ๒ จบ