๑๒. สุตโสมจริยา

ปุนาปรํ ยทา โหมิ สุตโสโม มหีปติ๋

คหิโต โปริสาเทน พฺราหฺมเณ สงฺครํ สรึ ฯ

ขตฺติยานํ เอกสตํ อาวุณิตฺวา กรตเล

เอเต สมฺมมิลาเปตฺวา ยญฺญตฺเถ อุปนยี มมํ ฯ

อาปุจฺฉิ มํ โปริสาโท กึ ตฺวํ อิจฺฉสิ นิสฺสชํ

ยถามตึ เต กาหามิ ยทิ เม ตฺวํ ปุเนหิสิ ฯ

ตสฺส ปฏิสุณิตฺวาน ปเญฺห อาคมนํ มม

อุปคนฺตฺวา ปุรํ รมฺมํ รชฺชํ นิยฺยาทยึ ตทา ฯ

อนุสฺสริตฺวา สตํ ธมฺมํ ปุพฺพกํ ชินเสวิตํ

พฺราหฺมณสฺส ธนํ ทตฺวา โปริสาทํ อุปาคมึ ฯ

นตฺถิ เม สํสโย ตตฺถ ฆาฏยิสฺสติ วา น วา

สจฺจวาจานุรกฺขนฺโต ชีวิตํ จชิตุมุปาคมึ

สจฺเจน เม สโม นตฺถิ เอสา เม สจฺจปารมีติ ฯ

สุตโสมจริยํ ทฺวาทสมํ ฯ

๑ ม. ยุ. จาสิ ฯ

อีกเรื่องหนึ่ง ในกาลเมื่อเราเป็นพระเจ้าแผ่นดินพระนามว่าสุตโสมถูกพระเจ้าโปริสาทจับไปได้ ระลึกถึงคำผัดเพี้ยนไว้กะพราหมณ์พระยาโปริสาทเอาเชือกร้อยฝ่ามือกษัตริย์ ๑๐๑ ไว้แล้ว ทำกษัตริย์เหล่านั้นให้ได้รับความลำบาก นำเราไปด้วยเพื่อต้องการทำพลีกรรมพระยาโปริสาทได้ถามเราว่าท่านปรารถนาจะให้ปล่อยหรือ เราจักทำตามชอบใจของท่าน ถ้าท่านจะกลับมาสู่สำนักเรา เรารับคำพระยาโปริสาทนั้นว่าจะกล่าวใย ถึงการมาของเรา แล้วเข้าไปยังพระนครอันรื่นรมย์มอบราชสมบัติแล้วในกาลนั้น เพราะเราระลึกถึงธรรมของสัตบุรุษ เป็นของเก่า อันพระพุทธเจ้า เป็นต้นเสพแล้วให้ทรัพย์แก่พราหมณ์แล้ว จึงเข้าไปหาพระยาโปริสาท ในการมาในสำนักพระยาโปริสาทนั้น เราไม่มีความสงสัยว่าจักฆ่าหรือไม่ เราตามรักษาสัจจวาจายอมสละชีวิตเข้าไปหาพระยาโปริสาท ผู้เสมอด้วยความสัตย์ของเราไม่มี นี้เป็นสัจจบารมีของเรา ฉะนี้แล.

จบสุตโสมจริยาที่ ๑๒