พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย · จริยาปิฎก
๘. สัจจสวหยปัณฑิตจริยา
เล่ม ๓๓ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๒๘ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๒๘/๓๖ ในจริยาปิฎกมี ๔ ฉบับคลังนี้ตอบแบบ “อ่านตัวบท · ไม่ตีความ” — ระบบแสดงตัวบทตามฉบับที่มี และไม่สรุป ไม่ตีความ ไม่ให้คะแนนความน่าเชื่อถือ
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย จริยาปิฎก สัจจสวหยปัณฑิตจริยา (ฉบับหลวง เล่ม ๓๓ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๓๓ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๗๔ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๓๓)
ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙) เล่ม ๓๓ หน้า ๖๓๒–๖๓๒
[๖๘] เรายืนอยู่ ณ โอกาสใดโดดจากฝั่งนี้ไปยังฝั่งโน้นได้ จระเข้ฆาตกรผู้เป็นศัตรูจะแสดงความน่ากลัวอยู่ ณ โอกาสนั้น[๖๙] จระเข้นั้นกล่าวกะเราว่า “มาเถิด” แม้เราก็กล่าวกะจระเข้นั้นว่า “แม้เราก็จะไป” ดังนี้แล้วโดดลงเหยียบศีรษะจระเข้นั้นแล้วโดดไปยืนอยู่ที่ฝั่งโน้น[๗๐] เราจะไม่ทำตามคำของจระเข้ที่กล่าวหลอกลวงนั้นหามิได้ ผู้เสมอกับเราทางคำสัตย์ไม่มี นี้เป็นสัจจบารมีของเรา ฉะนี้แล
จบ กปิลราชจริยาที่ ๗
๘. สัจจสวหยปัณฑิตจริยา
ว่าด้วยจริยาของดาบสผู้เป็นบัณฑิตชื่อว่าสัจจะ
{๒๘} [๗๑] อีกเรื่องหนึ่ง เมื่อเราเป็นดาบสปรากฏนามว่าสัจจะ เรารักษาสัตว์โลกไว้ด้วยคำสัตย์ ได้ทำหมู่ชนให้สามัคคีกัน ฉะนี้แล
จบ สัจจสวหยปัณฑิตจริยาที่ ๘
๙. วัฎฏกโปตกจริยา
ว่าด้วยจริยาของลูกนกคุ่ม
{๒๙} [๗๒] อีกเรื่องหนึ่ง เมื่อเราเป็นลูกนกคุ่ม ขนยังไม่งอก ยังอ่อน เป็นดังชิ้นเนื้อ อยู่ในรัง ในแคว้นมคธ
จบ ๘. สัจจสวหยปัณฑิตจริยา