arnon.onlineเข้าสู่ระบบ

พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย · จริยาปิฎก

๑๔. เอกราชจริยา

เล่ม ๓๓

ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๓๔ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๓๔/๓๖ ในจริยาปิฎกมี ๔ ฉบับคลังนี้ตอบแบบ “อ่านตัวบท · ไม่ตีความ” — ระบบแสดงตัวบทตามฉบับที่มี และไม่สรุป ไม่ตีความ ไม่ให้คะแนนความน่าเชื่อถือ

๑๔. เอกราชจริยา

ว่าด้วยพระจริยาของพระเจ้าเอกราช

พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย จริยาปิฎก เอกราชจริยา (ฉบับหลวง เล่ม ๓๓ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๓๓ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๗๔ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๓๓)

ไทย (มหาจุฬาฯ ๒) เล่ม ๓๓ หน้า ๗๗๓–๗๗๔

เรื่องนี้ไม่มีบาลีฉบับมหาจุฬาฯ ในข้อมูล e-tipitaka

ไทย (มหาจุฬาฯ ๒)

อีกเรื่องหนึ่ง ในกาลที่เราเป็นพระราชา

ปรากฏนามว่าเอกราช ครั้งนั้น เราอธิษฐานศีลที่บริสุทธิ์ยิ่ง

ปกครองแผ่นดินใหญ่

ไทย (มหาจุฬาฯ ๒)

สมาทานกุศลกรรมบถ ๑๐ ประการ

ประพฤติโดยไม่มีเศษ

สงเคราะห์มหาชนด้วยสังคหวัตถุ ๔ ประการ

เชิงอรรถ (ไทย (มหาจุฬาฯ ๒))
  1. ๑ดู สังคหวัตถุ ๔ ประการ คือ (๑) ทาน (๒) เปยยวัชชะ (๓) อัตถจริยา (๔) สมานัตตตา (ที.ปา. (แปล) ๑๑/๓๑๓/๒๙๕)
ไทย (มหาจุฬาฯ ๒)

เมื่อเราเป็นผู้ไม่ประมาทประโยชน์ในโลกนี้

และประโยชน์ในโลกหน้า ด้วยอาการอย่างนี้

พระเจ้าโกศลพระนามว่าทัพพเสน มาชิงเอานครของเราไป

ไทย (มหาจุฬาฯ ๒)

ทรงทำข้าราชการ ชาวนิคม พร้อมด้วยทหาร ชาวชนบท

ให้อยู่ในเงื้อมพระหัตถ์หมดแล้ว ตรัสสั่งให้ฝังเราเสียในหลุม

ไทย (มหาจุฬาฯ ๒)

เราเห็นหมู่อำมาตย์ที่แย่งชิงราชสมบัติ

ที่มั่งคั่งภายในนครเราไป เหมือนบุตรที่รัก

บุคคลมีเมตตาเสมอเราไม่มี

นี้เป็นเมตตาบารมีของเรา ฉะนี้แล

เอกราชจริยาที่ ๑๔ จบ