พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เอกกนิบาต · กกัณฏกวรรค
๗. บุปผรัตตชาดก
เล่ม ๒๗ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๑๔๗ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๗/๑๐ ในกกัณฏกวรรคมี ๔ ฉบับ
๗ ปุปฺผรตฺตชาตกํ
๗. บุปผรัตตชาดก
เป็นทุกข์เพราะภรรยาไม่ได้ผ้าย้อมดอกคำ
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก เอกกนิบาต กกัณฏกวรรค บุปผรัตตชาดก (ฉบับหลวง เล่ม ๒๗ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๒๗ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๕๖ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๒๗)
บาลี (สยามรัฐ)
นยิทํ ทุกฺขํ อทุํ ทุกฺขํ ยํ มํ ตุทติ วายโส
ยํ สามา ปุปฺผรตฺเตน กตฺติกํ นานุโภสฺสตีติ ฯ
ปุปฺผรตฺตชาตกํ สตฺตมํ ฯ
___________
๑ ม. อพฺยยตํ ฯ ๒ ม. วิรตฺตา ฯ ๓ ม. สมุทฺทกากชาตกํ ฯ
ฉบับหลวง
ความทุกข์เพราะถูกเสียบหลาวนี้ก็ดี ความทุกข์ที่ถูกกาจิกเราก็ดี ก็ไม่เป็นความทุกข์ของเรา ความทุกข์ที่ว่าภรรยาของเราจะไม่ได้นุ่งห่มผ้าย้อมดอกคำเที่ยวเล่นมหรสพในเดือน ๑๒ นี้ เป็นทุกข์ของเรา.
จบ บุปผรัตตชาดกที่ ๗.
จบ ๗. บุปผรัตตชาดก