พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เอกกนิบาต · กกัณฏกวรรค
๑. โคธชาดก
เล่ม ๒๗ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๑๔๑ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๑/๑๐ ในกกัณฏกวรรคมี ๔ ฉบับ
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก เอกกนิบาต กกัณฏกวรรค โคธชาดก (ฉบับหลวง เล่ม ๒๗ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๒๗ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๕๖ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๒๗)
ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙) เล่ม ๒๗ หน้า ๖๙–๖๙
๑๕. กกัณฏกวรรค
๑. โคธชาดก (๑๔๑)
ว่าด้วยคบคนชั่วไม่มีความสุข
(พญาเหี้ยโพธิสัตว์เมื่อจะหนีไปทางปล่องลม จึงกล่าวว่า)
{๑๔๑} [๑๔๑] ผู้คบคนชั่วย่อมไม่ได้ความสุขโดยส่วนเดียว เขาย่อมทำตนให้ถึงความพินาศ เหมือนตระกูลเหี้ยพาตนวอดวายเพราะกิ้งก่าฉะนั้น
๒. สิคาลชาดก (๑๔๒)
ว่าด้วยทำอุบายนอนตาย
(สุนัขจิ้งจอกโพธิสัตว์กล่าวกะนักเลงว่า)
{๑๔๒} [๑๔๒] เหตุที่ท่านทำเป็นเหมือนนอนตายนี้รู้ได้ยากอยู่ แต่เมื่อเราคาบปลายไม้ค้อนฉุดไป ไม้ค้อนก็ไม่หลุดจากมือของท่าน จึงรู้ว่า มิใช่คนตาย
๓. วิโรจนชาดก (๑๔๓)
ว่าด้วยผู้ถูกเยาะเย้ย
(พญาราชสีห์โพธิสัตว์กล่าวกะสุนัขจิ้งจอกว่า)
{๑๔๓} [๑๔๓] มันสมองของท่านไหลออกแล้ว กระหม่อมของท่านก็ถูกทำลายแล้ว ซี่โครงของท่านหักป่นปี้ไปสิ้นแล้ว วันนี้ท่านช่างรุ่งเรืองแท้
จบ ๑. โคธชาดก