พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ทุกนิบาต · กาสาววรรค
๕. ขันติวรรณนชาดก
เล่ม ๒๗ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๒๙๙–๓๐๐ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๕/๑๐ ในกาสาววรรคมี ๔ ฉบับ
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก ทุกนิบาต กาสาววรรค ขันติวรรณนชาดก (ฉบับหลวง เล่ม ๒๗ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๒๗ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๕๗ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๒๗)
ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙) เล่ม ๒๗ หน้า ๑๑๗–๑๑๗
๕. ขันติวัณณชาดก (๒๒๕)
ว่าด้วยต้องอดใจในคนที่หาคุณธรรมยาก
(อำมาตย์คนหนึ่งไม่อาจทนต่อความผิดของตนได้ จึงกราบทูลว่า)
{๒๙๙} [๒๙๙] ขอเดชะ ข้าพระบาทมีบุรุษผู้ขวนขวายในกิจทุกอย่างอยู่คนหนึ่ง แต่เขามีความผิดอยู่ข้อหนึ่ง พระองค์จะทรงโปรดดำริในความ ผิดของเขานั้นเป็นประการใด พระเจ้าข้า(พระราชาโพธิสัตว์ตรัสตอบว่า)
{๓๐๐} [๓๐๐] บุรุษเช่นนี้ของเราก็มีอยู่ในที่นี้ แต่บุรุษผู้ประกอบด้วยองค์คุณหาได้ยาก เราจึงสู้อดใจเสีย
๖. โกสิยชาดก (๒๒๖)
ว่าด้วยผู้รู้กาลควรไม่ควร
(บัณฑิตโพธิสัตว์ได้กราบทูลพระราชาว่า)
{๓๐๑} [๓๐๑] การออกไปในเวลาอันควรเป็นความดี การออกไปในเวลาอันไม่ควรไม่ดีเพราะว่าคนที่ออกไปในเวลาอันไม่ควรย่อมไม่ยังประโยชน์อะไรให้เกิดได้ คนที่เป็นศัฅรูเป็นอันมากย่อมทำ อันตรายคนที่ออกไปแต่ผู้เดียวในเวลาอันไม่ควรได้เหมือน ฝูงการุมจิกนกเค้าฉะนั้น{๓๐๒} [๓๐๒] นักปราชญ์ผู้รู้จักวิธีการจัดการเข้าใจช่องทางของพวกศัตรู ทำพวกศัตรูทั้งมวลให้อยู่ในอำนาจได้แล้วพึงอยู่เป็นสุข เหมือน นกเค้าที่ฉลาดฉะนั้น
จบ ๕. ขันติวรรณนชาดก