พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ทุกนิบาต · กาสาววรรค
๓. ปุฏภัตตชาดก
เล่ม ๒๗ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๒๙๕–๒๙๖ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๓/๑๐ ในกาสาววรรคมี ๔ ฉบับ
จูฬนนฺทิยชาตกํ ทุติยํ
๒๒๓. ปุฏตฺตชาตก (๓)
๓. ปุฏภัตตชาดก (๒๒๓)
ว่าด้วยห่อข้าวเปล่า
(อำมาตย์โพธิสัตว์ผู้อนุศาสน์อรรถธรรมแก่พระราชาได้กราบทูลพระเทวีว่า)
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก ทุกนิบาต กาสาววรรค ปุฏภัตตชาดก (ฉบับหลวง เล่ม ๒๗ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๒๗ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๕๗ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๒๗)
บาลี (มหาจุฬาฯ) เล่ม ๒๗ หน้า ๖๓–๖๓ · ไทย (มหาจุฬาฯ ๒) เล่ม ๒๗ หน้า ๑๐๓–๑๐๓
นเม นมนฺตสฺส ภเช ภชนฺตํ
กิจฺจานุกุพฺพสฺส กเรยฺย กิจฺจํ
นานตฺถกามสฺส กเรยฺย อตฺถํ
อสมฺภชนฺตมฺปิ น สมฺภเชยฺย.
บุคคลควรนอบน้อมแก่ผู้ที่นอบน้อม
ควรคบผู้ที่คบด้วย ควรทำกิจแก่ผู้ที่ช่วยทำกิจ
ไม่ควรทำสิ่งที่เป็นประโยชน์ให้แก่
ผู้ปรารถนาสิ่งที่ไม่เป็นประโยชน์
และไม่ควรคบแม้ผู้ที่ไม่ประสงค์จะคบด้วย
จเช จชนฺตํ วนถํ น กยิรา
อเปตจิตฺเตน น สมฺภเชยฺย
ทิโช ทุมํ ขีณผลนฺติ ญตฺวา
อญฺญํ สเมกฺเขยฺย มหา หิ โลโกติ.
ปุฏภตฺตชาตกํ ตติยํ.
ควรละทิ้งผู้ที่ละทิ้ง และไม่ควรทำความเยื่อใย
ไม่ควรคบกับผู้มีจิตใจเหินห่าง
ควรมองหาผู้อื่น(ที่มีความเยื่อใย)
เหมือนนกรู้ว่า ต้นไม้นี้หมดผลแล้วไปยังต้นไม้อื่น
เพราะว่าโลกกว้างใหญ่
ปุฏภัตตชาดกที่ ๓ จบ
จบ ๓. ปุฏภัตตชาดก