พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ทุกนิบาต · กาสาววรรค
๓. ปุฏภัตตชาดก
เล่ม ๒๗ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๒๙๕–๒๙๖ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๓/๑๐ ในกาสาววรรคมี ๔ ฉบับ
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก ทุกนิบาต กาสาววรรค ปุฏภัตตชาดก (ฉบับหลวง เล่ม ๒๗ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๒๗ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๕๗ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๒๗)
ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙) เล่ม ๒๗ หน้า ๑๑๖–๑๑๖
๓. ปุฎภัตตชาดก (๒๒๓)
ว่าด้วยหลักการเข้าสังคม
(อำมาตย์โพธิสัตว์ผู้อนุศาสน์อรรถธรรมได้ทูลพระเทวีว่า)
{๒๙๕} [๒๙๕] พึงอ่อนน้อมต่อผู้ที่อ่อนน้อมพึงคบผู้ที่เขาพอใจจะคบด้วย พึงทำกิจแก่ผู้ที่ช่วยทำกิจ ไม่พึงทำความเจริญให้แก่ผู้ที่ต้องการ ความเสื่อม อนึ่ง ไม่พึงคบหาสมาคมกับผู้ที่เขาไม่พอใจจะ คบหาสมาคมด้วย{๒๙๖} [๒๙๖] พึงละทิ้งผู้ที่ละทิ้ง ไม่พึงทำความสิเนหาในผู้ที่ละทิ้งนั้น ไม่พึงสมาคมกับผู้มีจิตคิดออกห่าง พึงเลือกหาคนอื่นต่อไป เหมือนนกรู้ว่าต้นไม้หมดผลแล้วก็บินไปสู่ต้นอื่นเพราะโลกนี้ ยังกว้างใหญ่พอ
๔. กุมภีลชาดก (๒๒๔)
ว่าด้วยคุณธรรมเครื่องให้เจริญ ๔ ประการ
(พระโพธิสัตว์ได้กล่าวว่า)
{๒๙๗} [๒๙๗] ผู้ใดมีคุณธรรมที่ทำให้เจริญอย่างยิ่ง ๔ ประการนี้ คือ สัจจะ ๑ ธัมมะ ๑ ธิติ ๑ จาคะ ๑ ผู้นั้นย่อมล่วงพ้นศัตรูได้
{๒๙๘} [๒๙๘] ส่วนผู้ใดไม่มีคุณธรรมที่ทำให้เจริญอย่างยิ่ง ๔ ประการนี้ คือ สัจจะ ๑ ธัมมะ ๑ ธิติ ๑ จาคะ ๑ ผู้นั้นย่อมล่วงพ้นศัตรูไม่ได้
- ๑ดูความหมายที่เชิงอรรถในข้อ ๕๗ วานรินทชาดก เอกกนิบาต หน้า ๒๗ ในเล่มนี้
จบ ๓. ปุฏภัตตชาดก