พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย สัตตกนิบาต · กุกกุวรรค
๓. สุตนชาดก
เล่ม ๒๗ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๙๘๓–๙๘๙ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๓/๑๐ ในกุกกุวรรคมี ๔ ฉบับ
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก สัตตกนิบาต กุกกุวรรค สุตนชาดก (ฉบับหลวง เล่ม ๒๗ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๒๗ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๕๙ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๒๗)
ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙) เล่ม ๒๗ หน้า ๒๗๕–๒๗๖
๓. สุตนชาดก (๓๙๘)
ว่าด้วยสุตนบัณฑิตเลี้ยงมารดา
(สุตนบัณฑิตผู้เป็นพระโพธิสัตว์กล่าวว่า)
{๙๘๓} [๙๙๕] ดูก่อนมฆเทพผู้สิงสถิตอยู่ที่ต้นไทรนี้ พระราชารับสั่งให้ส่งอาหารผสมด้วยเนื้อที่สะอาดมาให้ท่าน เชิญท่านออกมาบริโภคเถิด(ยักษ์กล่าวว่า)
{๙๘๔} [๙๙๖] มาเถิด มาณพ ท่านจงวางนำอาหารที่พร้อมด้วยกับลงไว้ ท่านก็จะเป็นอาหาร ทั้งสองอย่างจักเป็นอาหาร
(พระโพธิสัตว์กล่าวว่า)
{๙๘๕} [๙๙๗] ดูก่อนยักษ์ไฉนท่านจะละประโยชน์ใหญ่เพราะเห็นแก่ ประโยชน์เล็กน้อยเล่า คนทั้งหลายต่างกลัวความตายกัน พวก เขาจักไม่ยอมนำอาหารมาให้ท่าน{๙๘๖} [๙๙๘] ดูก่อนยักษ์ เมื่อท่านไม่กินเรา ก็จะมีผู้นำอาหารที่สะอาดประณีต ประกอบด้วยรสดีมาให้ท่านบริโภคเป็นประจำ แต่เมื่อท่านกินเราแล้ว คนที่จะนำอาหารมาให้ท่านก็จะหาได้ยาก(ยักษ์กล่าวว่า)
{๙๘๗} [๙๙๙] ดูก่อนสุตนะ สิ่งที่ท่านพูดถึงเป็นประโยชน์แก่เราทีเดียว เราอนุญาตให้ท่านกลับไปหามารดาโดยสวัสดี
{๙๘๘} [๑๐๐๐] ดูก่อนมาณพ ท่านจงเอาพระขรรค์ ฉัตร และถาดกลับไปเถิด มารดาของท่านจงได้พบแต่ความสวัสดี และท่านก็จงได้พบกับมารดา
(พระโพธิสัตว์กล่าวว่า)
{๙๘๙} [๑๐๐๑] ดูก่อนยักษ์ เมื่อเป็นเช่นนั้น ท่านจงมีความสุขพร้อมด้วยญาติ ทั้งปวงเถิดทรัพย์เราก็ได้แล้วและพระดำรัสสั่งของ พระราชาเราก็ได้สนองแล้ว
๔. มาตุโปสกคิชฌชาดก (๓๙๙)
ว่าด้วยพญาแร้งเลี้ยงแม่
(แร้งโพธิสัตว์ติดบ่วงอยู่รำพึงรำพันว่า)
{๙๙๐} [๑๐๐๒] พ่อแม่ผู้แก่เฒ่าซึ่งอยู่ที่ซอกเขาจักทำอย่างไรหนอ เราหรือก็ติดบ่วงอยู่ในอำนาจของนายพรานเสียแล้ว
(ลูกนายพรานจึงถามว่า)
{๙๙๑} [๑๐๐๓] ดูก่อนแร้ง เหตุไรเจ้าจึงครํ่าครวญอยู่เล่า การคร่ำครวญของ เจ้าจะได้อะไรขึ้นมานกพูดภาษามนุษย์ได้ เราไม่เคยได้ยิน หรือเห็นมาก่อนเลย(แร้งตอบว่า)
{๙๙๒} [๑๐๐๔] ข้าพเจ้าต้องเลี้ยงดูพ่อแม่ผู้แก่เฒ่าซึ่งอยู่ที่ซอกเขา ทั้งสองท่าน จักทำอย่างไร เพราะข้าพเจ้าอยู่ในอำนาจของท่านเสีย แล้ว(ลูกนายพรานจึงถามว่า)
{๙๙๓} [๑๐๐๕] เขาพูดกันว่าแร้งมองเห็นซากศพได้ไกลถึงร้อยโยชน์ เหตุไฉน ท่านแม้จะติดข่ายและบ่วงอยู่ก็ไม่รู้ตัว
จบ ๓. สุตนชาดก