พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ทุกนิบาต · พีรณัตถัมภกวรรค
๔. ปุณณนทีชาดก
เล่ม ๒๗ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๒๗๗–๒๗๘ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๔/๑๐ ในพีรณัตถัมภกวรรคมี ๔ ฉบับ
๔ ปุณฺณนทีชาตกํ
๔. ปุณณนทีชาดก
ว่าด้วยการไม่ระลึกถึง
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก ทุกนิบาต พีรณัตถัมภกวรรค ปุณณนทีชาดก (ฉบับหลวง เล่ม ๒๗ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๒๗ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๕๗ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๒๗)
ปุณฺณํ นทึ เยน จ เปยฺยมาหุ
ชาตํ ยวํ เยน จ คุยฺหมาหุ
ทูรํ คตํ เยน จ อวฺหยนฺติ
โส ตฺยาภโต หนฺท จ ภุญฺช พฺราหฺมณ ฯ
๑ ม. กุรุชาตกํ ฯ ๒ ม. กุรุราชาติ ฯ ๓ ยุ. รฏฺเฐน ฯ
ชนทั้งหลายพึงพูดถึงแม่น้ำที่เต็มแล้วว่า กาดื่มกินได้ก็ดี พูดถึงข้าวกล้าที่เกิดแล้วว่า กาซ่อนอยู่ได้ก็ดี พูดถึงบุคคลที่รักกันไปสู่ที่ไกลว่า จะกลับมาถึงเพราะกาบอกข่าวก็ดี กานั้น เรานำมาให้ท่านแล้ว ขอเชิญบริโภคเนื้อกานั้นเถิด ท่านพราหมณ์.
ยโต มํ สรตี ราชา วายสมฺปิ ปเหตเว
หํสา โกญฺจา มยูรา จ อสติเยว ปาปิยาติ ฯ
ปุณฺณนทีชาตกํ จตุตฺถํ ฯ
คราวใด พระราชาทรงระลึกถึงเรา เพื่อจะส่งเนื้อกาให้เรา คราวนั้นเนื้อหงส์ก็ดี เนื้อนกกะเรียนก็ดี เนื้อนกยูงก็ดี เป็นของที่เรานำไปถวายแล้ว การไม่ระลึกถึงเสียเลย เป็นความเลวทราม.
จบ ปุณณนทีชาดกที่ ๔.
จบ ๔. ปุณณนทีชาดก