พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ทุกนิบาต · พีรณัตถัมภกวรรค
๓. ภรุราชชาดก
เล่ม ๒๗ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๒๗๕–๒๗๖ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๓/๑๐ ในพีรณัตถัมภกวรรคมี ๔ ฉบับ
๒๑๓. ภรุราชชาตก (๓)
๓. ภรุราชชาดก (๒๑๓)
ว่าด้วยพระราชาแคว้นภรุ
(พระศาสดาทรงนำเรื่องอดีตมาแล้ว ตรัสพระคาถาเหล่านี้ว่า)
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก ทุกนิบาต พีรณัตถัมภกวรรค ภรุราชชาดก (ฉบับหลวง เล่ม ๒๗ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๒๗ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๕๗ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๒๗)
บาลี (มหาจุฬาฯ) เล่ม ๒๗ หน้า ๕๙–๕๙ · ไทย (มหาจุฬาฯ ๒) เล่ม ๒๗ หน้า ๙๘–๙๘
อิสีนมนฺตรํ กตฺวา ภรุราชาติ (๑) เม สุตํ
อุจฺฉินฺโน สห รฏฺเฐหิ ส ราชา วิภวํ คโต.
- ๑ม. กุรุราชาติ
ตถาคตได้สดับมาว่า พระราชาแห่งแคว้นภรุ
ทรงกระทำช่องว่างระหว่างฤๅษีทั้งหลายเพราะความชอบ
พระองค์ทรงประสบความวิบัติ พร้อมทั้งถูกตัดขาดจากแคว้น
ตสฺมา หิ ฉนฺทาคมนํ นปฺปสํสนฺติ ปณฺฑิตา
อทุฏฺฐจิตฺโต ภาเสยฺย คิรํ สจฺจูปสญฺหิตนฺติ.
ภรุราชชาตกํ (๑) ตติยํ.
- ๑ฉ. กรุชาตกํ, ม. กุรุชาตกํ
เพราะฉะนั้น บัณฑิตทั้งหลายจึงไม่สรรเสริญ
การลุอำนาจความพอใจ
บุคคลผู้มีจิตอันกิเลสไม่ประทุษร้าย
จะกล่าวแต่ถ้อยคำที่ประกอบด้วยสัจจะเท่านั้น
ภรุราชชาดกที่ ๓ จบ
จบ ๓. ภรุราชชาดก