พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ทุกนิบาต · พีรณัตถัมภกวรรค
๖. มัจฉชาดก
เล่ม ๒๗ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๒๘๑–๒๘๒ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๖/๑๐ ในพีรณัตถัมภกวรรคมี ๔ ฉบับ
๖ มจฺฉชาตกํ
๖. มัจฉชาดก
ไฟราคะร้อนกว่าไฟอย่างอื่น
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก ทุกนิบาต พีรณัตถัมภกวรรค มัจฉชาดก (ฉบับหลวง เล่ม ๒๗ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๒๗ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๕๗ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๒๗)
น มายมคฺคิ ตปติ น สูโล สาธุ ตจฺฉิโต
ยญฺจ มํ มญฺญเต มจฺฉี อญฺญํ โส รติยา คโต ฯ
๑ สี. ม. กจฺฉโป วยาหรํ คิรํ ฯ
ไฟนี้ก็ไม่เผาเราให้เร่าร้อน แม้หลาวที่นายพรานแหเสี้ยมเป็นอย่างดีแล้วก็ไม่ยังความทุกข์ให้เกิดขึ้นแก่เรา แต่การที่นางปลาเข้าใจว่า เราไปหานางปลาตัวอื่นด้วยความยินดี อันนี้แหละจะเผาเราให้เร่าร้อน.
โส มํ ทหติ ราคคฺคิ จิตฺตญฺจูปตเปติ มํ
ชาลิโน มุญฺจถยิรา มํ น กาเม หญฺญเต กฺวจีติ ฯ
มจฺฉชาตกํ ฉฏฺฐํ ฯ
ไฟคือราคะนั้นแล ย่อมเผาเราให้เร่าร้อน อนึ่ง จิตของเราเองย่อมเผาเราให้เร่าร้อน ข้าแต่ท่านพรานแหทั้งหลาย ขอได้ปล่อยเราเถิด สัตว์ผู้ตกยากอยู่ในกาม ท่านไม่ควรฆ่าโดยแท้.
จบ มัจฉชาดกที่ ๖.
จบ ๖. มัจฉชาดก