พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ทุกนิบาต · รุหกวรรค
๒. สิริกาฬกัณณิชาดก
เล่ม ๒๗ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๒๓๓–๒๓๔ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๒/๑๐ ในรุหกวรรคมี ๔ ฉบับ
๑๙๒. สิริกาฬกณฺณิชาตก (๒)
๒. สิริกาฬกัณณิชาดก (๑๙๒)
ว่าด้วยสิริกับกาฬกัณณี
(พระราชาตรัสถามเสนกบัณฑิตว่า)
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก ทุกนิบาต รุหกวรรค สิริกาฬกัณณิชาดก (ฉบับหลวง เล่ม ๒๗ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๒๗ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๕๗ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๒๗)
บาลี (มหาจุฬาฯ) เล่ม ๒๗ หน้า ๕๒–๕๒ · ไทย (มหาจุฬาฯ ๒) เล่ม ๒๗ หน้า ๘๖–๘๖
อิตฺถี สิยา รูปวตี สา จ สีลวตี สิยา
ปุริโส ตํ น อิจฺเฉยฺย สทฺทหาสิ มโหสธ.
หญิงที่มีรูปงาม มีกิริยามารยาท
และความประพฤติเรียบร้อย ชายไม่พึงปรารถนาเธอ
ท่านเชื่อไหมล่ะ พ่อมโหสธบัณฑิต
(เสนกบัณฑิตฟังพระดำรัสนั้นแล้ว จึงกราบทูลว่า)
สทฺทหามิ มหาราช ปุริโส ทุพฺภโค สิยา
สิรี จ กาฬกณฺณี จ น สเมนฺติ กุทาจนนฺติ.
สิริกาฬกณฺณิชาตกํ ทุติยํ.
ข้าแต่มหาราช ข้าพระองค์เชื่อ พระเจ้าข้า
ชายนั้นคงเป็นคนต่ำต้อย
เพราะสิริกับกาฬกัณณีเข้ากันไม่ได้เลยไม่ว่าในกาลไหน ๆ
สิริกาฬกัณณิชาดกที่ ๒ จบ
จบ ๒. สิริกาฬกัณณิชาดก