พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เอกกนิบาต · วรุณวรรค
๔. รุกขธรรมชาดก
เล่ม ๒๗ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๗๔ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๔/๑๐ ในวรุณวรรคมี ๔ ฉบับ
๗๔. รุกฺขธมฺมชาตก (๔)
๔. รุกขธัมมชาดก (๗๔)
ว่าด้วยธรรมสำหรับต้นไม้
(พระโพธิสัตว์แสดงธรรมแก่เหล่าเทวดาว่า)
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก เอกกนิบาต วรุณวรรค รุกขธรรมชาดก (ฉบับหลวง เล่ม ๒๗ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๒๗ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๕๖ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๒๗)
บาลี (มหาจุฬาฯ) เล่ม ๒๗ หน้า ๑๘–๑๘ · ไทย (มหาจุฬาฯ ๒) เล่ม ๒๗ หน้า ๓๑–๓๑
บาลี (มหาจุฬาฯ)
สาธู สมฺพหุลา ญาตี อปิ รุกฺขา อรญฺญชา
วาโต วหติ เอกฏฺฐํ พฺรหนฺตมฺปิ วนปฺปตินฺติ.
รุกฺขธมฺมชาตกํ จตุตฺถํ.
ไทย (มหาจุฬาฯ ๒)
ญาติยิ่งมีมากยิ่งดี
แม้ต้นไม้ที่เกิดในป่ายิ่งมีมากก็ยิ่งดี
ต้นไม้ที่ยืนต้นอยู่โดดเดี่ยว
ถึงจะใหญ่โต ลมย่อมพัดให้หักโค่นได้
รุกขธัมมชาดกที่ ๔ จบ
จบ ๔. รุกขธรรมชาดก