พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ทุกนิบาต · สันถวรรค
๕. นกุลชาดก
เล่ม ๒๗ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๑๗๙–๑๘๐ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๕/๑๐ ในสันถวรรคมี ๔ ฉบับ
๕ นกุลชาตกํ
๕. นกุลชาดก
ว่าด้วยอย่าวางใจมิตร
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก ทุกนิบาต สันถวรรค นกุลชาดก (ฉบับหลวง เล่ม ๒๗ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๒๗ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๕๗ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๒๗)
บาลี (สยามรัฐ)
สนฺธึ กตฺวา อมิตฺเตน อณฺฑเชน ชลาพุช
วิวริย ทาฐํ สยสิ ๑ กุโต เต ภยมาคตํ ฯ
ฉบับหลวง
ดูกรพังพอน ท่านได้ทำมิตรภาพกับงูผู้เป็นศัตรูแล้ว ไฉนจึงยังนอนแยกเขี้ยวอยู่อีกเล่า ภัยที่ไหนจะมาถึงแก่ท่านอีก?
บาลี (สยามรัฐ)
สงฺเกเถว อมิตฺตสฺมึ มิตฺตสฺมิมฺปิ น วิสฺสเส
อภยา ภยมุปฺปนฺนํ อปิ มูลานิ กนฺตตีติ ฯ
นกุลชาตกํ ปญฺจมํ ฯ
ฉบับหลวง
บุคคลพึงระแวงในศัตรูไว้ แม้ในมิตรก็ไม่ควรวางใจ ภัยเกิดขึ้นแล้วจากมิตร ย่อมตัดมูลรากทั้งหลายเสีย.
จบ นกุลชาดกที่ ๕.
จบ ๕. นกุลชาดก