พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ติกนิบาต · อัพภันตรวรรค
๕. มณิสูกรชาดก
เล่ม ๒๗ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๔๕๔–๔๕๖ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๕/๑๐ ในอัพภันตรวรรคมี ๔ ฉบับ
สิริชาตกํ จตุตฺถํ
๒๘๕. มณิสูกรชาตก (๕)
๕. มณิสูกรชาดก (๒๘๕)
ว่าด้วยสุกรพยายามทำลายแก้วมณี
(สุกรทั้งหลายไม่เห็นอุบายจึงเข้าไปหาดาบสโพธิสัตว์ไหว้แล้ว จึงกล่าวว่า)
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก ติกนิบาต อัพภันตรวรรค มณิสูกรชาดก (ฉบับหลวง เล่ม ๒๗ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๒๗ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๕๘ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๒๗)
บาลี (มหาจุฬาฯ) เล่ม ๒๗ หน้า ๘๘–๘๙ · ไทย (มหาจุฬาฯ ๒) เล่ม ๒๗ หน้า ๑๔๓–๑๔๔
ทริยา สตฺต วสฺสานิ ตึสมตฺตา วสามเส
หญฺญาม (๑) มณิโน อาภํ อิติ โน มนฺติตํ (๒) อหุ.
- ๑สี.อิ. หญฺเฉม
- ๒ฉ.ม. มนฺตนํ
พวกข้าพเจ้าประมาณ ๓๐ ตัว
ได้อาศัยอยู่ในถ้ำแก้วมณีถึง ๗ ปี
ได้ปรึกษากันว่า พวกเราจะทำลายประกายของแก้วมณี
ยาวตา มณึ ฆํสาม (๑) ภิยฺโย โวทายเต มณิ
อิทญฺจทานิ ปุจฺฉาม กึ กิจฺจํ อิธ มญฺญสิ.
- ๑สี.อิ. ยาว ยาว นิฆํสาม
แก้วมณีกลับผ่องใสยิ่งขึ้น
ตลอดเวลาที่พวกข้าพเจ้าเสียดสีมันอยู่
บัดนี้ พวกข้าพเจ้าขอถามถึงกิจนี้
ท่านเข้าใจกิจนี้อย่างไรในเรื่องนี้
(ดาบสโพธิสัตว์บอกแก่สุกรเหล่านั้นว่า)
อยํ มณิ เวฬุริโย อกาโจ วิมโล สุโภ
นาสฺส สกฺกา สิรึ หนฺตุํ อปกฺกมถ สูกราติ.
มณิสูกร ชาตกํ ปญฺจมํ.
แก้วไพฑูรย์นี้บริสุทธิ์งามผ่องใส
ไม่มีใครสามารถจะทำลายรัศมีของแก้วไพฑูรย์นั้นให้เสียหายได้
สุกรทั้งหลาย พวกท่านจงพากันหนีไปเถิด
มณิสูกรชาดกที่ ๕ จบ
จบ ๕. มณิสูกรชาดก