พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เอกกนิบาต · อาสิงสวรรค
๑๐. สังขธมนชาดก
เล่ม ๒๗ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๖๐ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๑๐/๑๐ ในอาสิงสวรรคมี ๔ ฉบับ
๑๐ สงฺขธมนชาตกํ
๑๐. สังขธมนชาดก
ว่าด้วยการทำเกินประมาณ
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก เอกกนิบาต อาสิงสวรรค สังขธมนชาดก (ฉบับหลวง เล่ม ๒๗ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๒๗ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๕๖ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๒๗)
ธเม ธเม นาติธเม อติธนฺตํ หิ ปาปกํ
ธนฺเตนาธิคตา โภคา เต ตาโต วิธมี ธมนฺติ ฯ
สงฺขธมนชาตกํ ทสมํ ฯ
อาสึสวคฺโค ฉฏฺโฐ ฯ
____________
ตสฺสุทฺทานํ
ยถา อิจฺฉิ ๓ ตถาหุ ทกา ถลา
สุร สาทุผโลว ๔ อลีนมโน
สํปหฏฺฐมโน จตุโร จ ตโย
สตลทฺธกโภคมเนน ทส ฯ
๑ ม. เภริวาทกชาตกํ ฯ ๒ ม. ธนฺเตน หิ ฯ ๓ ม. อิจฺฉึ ฯ ๔ ม. สาทุผโล จ ฯ
ท่านจะเป่าก็จงเป่าเถิด แต่อย่าเป่าให้เกินประมาณ เพราะการเป่าเกินประมาณเป็นการชั่วช้าของเรา โภคะที่เราได้มาเพราะการเป่าสังข์ได้ฉิบหายไป เพราะท่านเป่าสังข์เกินประมาณ.
จบ สังขธมนชาดกที่ ๑๐.
จบ อาสิงสวรรคที่ ๖.
รวมชาดกที่มีในวรรคนี้ คือ
๑. มหาสีลวชาดก ๒. จุฬชนกชาดก
๓. ปุณณปาติชาดก ๔. ผลชาดก
๕. ปัญจาวุธชาดก ๖. กัญจนขันธชาดก
๗. วารินทชาดก ๘. ตโยธรรมชาดก
๙. เภริวาทชาดก ๑๐. สังขธมนชาดก.
จบ ๑๐. สังขธมนชาดก