arnon.onlineเข้าสู่ระบบถาม AI

พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย สุตตนิบาต · ปารายนวรรค

๑๖. ปิงคิยปัญหา

เล่ม ๒๕

ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๔๔๐–๔๔๔ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๑๗/๑๗ ในปารายนวรรคมี ๔ ฉบับ

พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย สุตตนิบาต ปารายนวรรค ปิงคิยปัญหา (ฉบับหลวง เล่ม ๒๕ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๒๕ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๔๗ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๒๕)

ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙) เล่ม ๒๕ หน้า ๗๕๙–๗๗๑

หน้า ๗๕๙

๑๖. ปิงคิยมาณวปัญหา

ว่าด้วยปัญหาของท่านปิงคิยมาณพ

{๔๔๐} [๑๑๒๗] (ท่านปิงคิยะทูลถามว่า)

ข้าพระองค์เป็นคนแก่ ไม่มีกำลัง ปราศจากผิวพรรณ นัยน์ตาไม่แจ่มใส หูฟังไม่สะดวก ข้าพระองค์อย่าได้เป็นคนหลงเสียในระหว่างเลย ขอพระองค์โปรดตรัสบอกธรรมซึ่งเป็นเหตุให้ละชาติและชราได้ในภพนี้ ที่ข้าพระองค์พึงรู้แจ้งได้ด้วยเถิด[๑๑๒๘] (พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสตอบว่า ดูก่อนปิงคิยะ)

ชนทั้งหลายเห็นเหล่าสัตว์เดือดร้อนกันอยู่ในเพราะรูปทั้งหลายแล้วยังประมาทกันอยู่ จึงเดือดร้อนในเพราะรูปทั้งหลาย ดูก่อนปิงคิยะ เพราะเหตุนั้น ท่านจงเป็นผู้ไม่ประมาท ละรูปเสียให้ได้เพื่อความไม่เกิดต่อไป

[๑๑๒๙] (ท่านปิงคิยะทูลถามต่อไปว่า)

ตลอดทิศทั้ง ๑๐นี้ คือ ทิศใหญ่ ๔ ทิศน้อย ๔ ทิศเบื้องบนและทิศเบื้องต่ำ อะไร ๆ โนโลกที่พระองค์ไม่ทรงเห็นแล้ว ไม่ทรงได้ยินแล้ว ไม่ทรงทราบแล้ว หรือไม่ทรงรู้แจ้งแล้ว หามีไม่ ขอพระองค์โปรดตรัสบอกธรรมซึ่งเป็นเหตุ ให้ละชาติและชราได้ในภพนี้ ที่ข้าพระองค์ทั้งหลายพึงรู้แจ้งได้ด้วยเถิด[๑๑๓๐] (พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสตอบว่า ดูก่อนปิงคิยะ)

หน้า ๗๖๐

ปารายนัตถุติคาถา

มวลมนุษย์ผู้ถูกตัณหาครอบงำแล้ว อันชราครอบงำแล้วเกิดความเดือดร้อน ท่านก็เห็นอยู่ ดูก่อนปิงคิยะเพราะเหตุนั้น ท่านจงเป็นผู้ไม่ประมาท ละตัณหาเสียให้ได้ เพื่อความไม่เกิดต่อไป

จบ ปิงคิยมาณวปัญหา ที่ ๑๖

ปารายนัตถุติคาถา

ว่าด้วยการสดุดีธรรมเป็นเหตุให้ถึงฝั่งพระนิพพาน

{๔๔๑} พระผู้มีพระภาคเจ้าได้ตรัสพระดำรัสนี้ไว้แล้ว คือ เมื่อเสด็จประทับอยู่ที่ปาสาณกเจดีย์ แคว้นมคธ พราหมณ์ ๑๖ คนผู้เป็นศิษย์ของพราหมณ์ พาวรีทูลอาราธนาถามแล้ว ๆ ทรงพยากรณ์ปัญหาแล้วถ้าแม้บุคคลรู้ทั่วถึงอรรถรู้ทั่วถึงธรรมแห่งปัญหาแต่ละข้อแล้วพึงปฏิบัติธรรมสมควรแก่ธรรมไซร้ ก็พึงถึงฝั่งแห่งชราและมรณะได้ เพราะว่าธรรมเหล่านี้เป็นเหตุให้ถึงฝั่ง เพราะเหตุนั้น คำว่า ‘ปารายนะ’ นั้นแล จึงเป็นชื่อของธรรมบรรยายนี้{๔๔๒} [๑๑๓๑] อชิตพราหมณ์ ๑ ติสสเมตเตยยพราหมณ์ ๑ ปุณณกพราหมณ์ ๑ เมตตคูพราหมณ์ ๑ โธตกพราหมณ์ ๑ อุปสีวพราหมณ์ ๑ นันทพราหมณ์ ๑ เหมกพราหมณ์ ๑

[๑๑๓๒] โตเทยยพราหมณ์ ๑ กัปปพราหมณ์ ๑ ชตุกัณณีพราหมณ์ ผู้เป็นบัณฑิต ๑ ภัทราวุธพราหมณ์ ๑ อุทยพราหมณ์ ๑ โปสาลพราหมณ์ ๑ โมฆราชพราหมณ์ผู้มีปัญญา ๑ ปิงคิยพราหมณ์ผู้แสวงหาคุณอันยิ่งใหญ่

หน้า ๗๖๑

[๑๑๓๓] พราหมณ์เหล่านี้เข้ามาเฝ้าพระฤๅษีพุทธเจ้าผู้ทรงมีพระจรณะสมบูรณ์แล้ว เมื่อจะทูลถามปัญหาอันละเอียดอ่อนจึงมาเฝ้าพระพุทธเจ้าผู้ประเสริฐ

[๑๑๓๔] พระพุทธเจ้าถูกพราหมณ์เหล่านั้นทูลถามปัญหาแล้ว ก็ทรงพยากรณ์ตามควร พระมุนีพุทธเจ้าทรงให้พราหมณ์ทั้งหลายยินดีแล้ว ด้วยการทรงพยากรณ์ปัญหาทั้งหลาย[๑๑๓๕] พราหมณ์เหล่านั้นอันพระพุทธเจ้าผู้ทรงมีพระจักษุผู้ทรงเป็นเผ่าพันธุ์แห่งพระอาทิตย์ให้ยินดีแล้ว ได้ประพฤติพรหมจรรย์ในสำนักแห่งพระพุทธเจ้าผู้มีพระปัญญาอันประเสริฐ[๑๑๓๖] ผู้ใดพึงปฏิบัติธรรมแห่งปัญหาแต่ละข้อตามที่พระพุทธเจ้าทรงแสดงแล้ว ผู้นั้นพึงไปถึงฝั่งจากที่มิใช่ฝั่งได้

[๑๑๓๗] บุคคลเมื่อมาเจริญมรรคอันอุดม พึงไปถึงฝั่งจากที่มิใช่ฝั่งได้มรรคนั้น[ย่อมเป็นไป]เพื่อให้ถึงฝั่ง เพราะเหตุนั้น มรรคท่านจึงกล่าวว่าปารายนะ เหตุให้ถึงฝั่ง

ปารายนานุคีติคาถา

ว่าด้วยเพลงขับตามธรรมเป็นเหตุให้ถึงฝั่ง

{๔๔๓} [๑๑๓๘] (ท่านพระปิงคิยะกล่าวกะพราหมณ์พาวรีว่า) อาตมาจักขอเอื้อนเอ่ยธรรมอันเป็นเหตุให้ถึงฝั่งดังต่อไปนี้

พระผู้มีพระภาคเจ้าผู้ทรงปราศจากมลทิน มีพระปัญญากว้างขวางดังแผ่นดิน ละกามได้แล้ว เว้นป่ากิเลสแล้วไม่ทรงทำบาป ได้ทรงเห็นแล้วอย่างใด ก็ตรัสบอกแล้วอย่างนั้น พระองค์จะพึงตรัสเท็จเพราะเหตุอะไร

หน้า ๗๖๒

ปารายนานุคีติคาถา

[๑๑๓๙] เอาเถิด อาตมาจักแสดงถ้อยคำอันประกอบด้วยคุณของพระพุทธเจ้า ผู้ทรงละมลทินและโมหะได้แล้ว ผู้ทรงละความถือตัวและความลบหลู่ได้ดังนี้

[๑๑๔๐] พระพุทธเจ้าทรงเป็นผู้บรรเทาความมืดมีพระจักษุรอบคอบทรงถึงที่สุดโลก ล่วงภพทั้งปวงแล้ว ไม่ทรงมีอาสวะทรง ละทุกข์ทั้งหมดได้แล้ว มีพระนามจริง เป็นผู้ประเสริฐ ทรงอนุญาตอาตมาให้เข้าเฝ้าแล้ว[๑๑๔๑] ทิชาชาติละทิ้งป่าเล็กแล้วไปอาศัยป่าใหญ่ที่มีผลไม้มากอยู่ ฉันใด อาตมาก็ฉันนั้น สละแล้วซึ่งคณาจารย์ทั้งหลายผู้มีทัสสนะน้อยได้มาพบพระพุทธเจ้า ดังว่าหงส์ได้พบสระใหญ่ที่มีน้ำมากฉะนั้น[๑๑๔๒] ในกาลก่อนแต่ศาสนาของพระโคดม อาจารย์เหล่าใดพยากรณ์แก่อาตมาว่า ‘เรื่องนี้มีแล้วดังนี้ เรื่องนี้จักมีดังนี้’ คำทั้งหมดนั้นล้วนเป็นคำกล่าวสืบ ๆ กันมา คำทั้งหมดนั้นเป็นเครื่องยังความตรึกให้ทวีขึ้น(อาตมภาพจึงไม่ยินดีในคำตอบนั้น)

[๑๑๔๓] พระผู้มีพระภาคเจ้านั้นทรงบรรเทาความมืดเสีย ประทับอยู่พระองค์เดียว เปล่งพระรัศมีรุ่งเรืองอยู่ พระโคดมทรงมีพระปัญญาปรากฏ พระโคดมทรงมีพระปัญญากว้างขวางดังแผ่นดิน[๑๑๔๔] ผู้ได้ทรงแสดงธรรมแก่อาตมา อันธรรมจารีบุคคลพึงเห็นเอง ไม่ประกอบด้วยกาล เป็นที่สิ้นตัณหา อันไม่มีเสนียด ซึ่งไม่มีอุปมาในที่ไหน ๆ

หน้า ๗๖๓

[๑๑๔๕] (พราหมณ์พาวรีเรียนถามว่า)

ดูก่อนปิงคิยะ เหตุไฉนหนอ ท่านจึงอยู่ปราศชั่วครู่หนึ่งจากพระโคดมผู้มีพระปัญญาเป็นเครื่องปรากฏ จากพระโคดมผู้มีพระปัญญากว้างขวางดุจแผ่นดินพระองค์นั้น

[๑๑๔๖] ผู้ได้ทรงแสดงธรรมแก่ท่าน อันธรรมจารีบุคคลพึงเห็นเอง ไม่ประกอบด้วยกาล เป็นที่สิ้นตัณหา อันไม่มีเสนียด ซึ่งไม่มีอุปมาในที่ไหน ๆ เล่า

[๑๑๔๗] (ท่านปิงคิยะกล่าวตอบว่า)

ท่านพราหมณ์ อาตมามิได้อยู่ปราศสักครู่หนึ่งจากพระโคดมผู้มีพระปัญญาเป็นเครื่องปรากฏ จากพระโคดมผู้มีพระปัญญากว้างขวางดุจแผ่นดินพระองค์นั้น

[๑๑๔๘] ผู้ได้ทรงแสดงธรรมแก่อาตมา อันธรรมจารีบุคคลพึงเห็นเอง ไม่ประกอบด้วยกาล เป็นที่สิ้นตัณหา อันไม่มีเสนียด ซึ่งไม่มีอุปมาในที่ไหน ๆ

[๑๑๔๙] ท่านพราหมณ์ อาตมาเห็นพระพุทธเจ้าพระองค์นั้นด้วยใจเหมือนเห็นด้วยตาเปล่า อาตมาเป็นผู้ไม่ประมาทตลอดคืนและวัน นมัสการอยู่ตลอดคืนและวัน อาตมาย่อมสำคัญว่าอาตมาไม่อยู่ปราศจากพระพุทธเจ้าพระองค์นั้นด้วยพุทธานุสตินั้นนั้นแล[๑๑๕๐] ธรรมเหล่านี้ คือ ศรัทธา ปีติ มนะ และสติ ย่อมไม่หายไปจากศาสนาของพระโคดม พระโคดมผู้ทรงมีพระปัญญากว้างขวางดังแผ่นดินเสด็จไปสู่ทิศใด ๆ อาตมานั้นก็น้อมนมัสการไปทางทิศนั้น ๆ นั้นแหละ

หน้า ๗๖๔

ปารายนานุคีติคาถา

[๑๑๕๑] กายของอาตมาผู้แก่แล้ว มีเรี่ยวแรงทุรพล จะไปในสำนักที่พระพุทธเจ้าประทับนั้นนั่นแลก็ไม่ได้ แต่อาตมาไปเป็นนิจได้ด้วยความดำริถึงท่านพราหมณ์ใจของอาตมา นี้แหละจดจ่ออยู่ทางทิศที่พระพุทธเจ้าประทับอยู่[๑๑๕๒] อาตมานอนดิ้นรนอยู่ในเปือกตมคือกาม ล่องลอยไป จากเกาะสู่เกาะ(จากศาสดาสู่ศาสดา) จนภายหลังจึงได้พบพระสัมพุทธเจ้าผู้ทรงข้ามโอฆะได้แล้ว ทรงหาอาสวะมิได้(พระผู้มีพระภาคเจ้าเสด็จมาปรากฏพระองค์แล้วตรัสว่า)

[๑๑๕๓] พระวักกลิก็ดี พระภัทราวุธะก็ดี พระอาฬวิโคดมก็ดีเป็นผู้ปล่อยวางศรัทธาได้แล้ว ฉันใด แม้ท่านก็จงปล่อยวางศรัทธาฉันนั้นเหมือนกัน ดูก่อนปิงคิยะ ท่านก็จักถึงฝั่งแห่งธรรมเป็นที่ตั้งแห่งมัจจุ (นิพพาน) ได้[๑๑๕๔] (ท่านปิงคิยะกราบทูลว่า)

ข้าพระองค์นี้ได้ฟังพระดำรัสของพระมุนีแล้วย่อมเลื่อมใสอย่างยิ่ง พระสัมพุทธเจ้าทรงมีกิเลสเครื่องมุงบังอันเปิดแล้ว ไม่มีตะปูคือกิเลส มีปฏิภาณ

[๑๑๕๕] พระผู้มีพระภาคเจ้าทรงรู้จักอธิเทพ ทรงรู้แจ้งซึ่งธรรมที่ทำพระองค์และผู้อื่นให้เป็นอธิเทพได้ทุกอย่าง ทรงเป็นศาสดาผู้ทรงทำปัญหาของเหล่าผู้รู้ที่มีความสงสัยให้สิ้นสุดได้

หน้า ๗๖๕

[๑๑๕๖] พระนิพพานซึ่งเป็นธรรมชาติอันอะไร ๆ นำไปไม่ได้ไม่กำเริบ ไม่มีอุปมาในที่ไหน ๆ ข้าพระองค์จักบรรลุถึงได้โดยแท้ ความสงสัยในพระนิพพานนั้นมิได้มีแก่ข้าพระองค์ ขอพระองค์โปรดทรงจำข้าพระองค์ว่าเป็นผู้น้อมจิตไปแล้วอย่างนี้

จบ ปารายนานุคีติคาถา

จบ ปารายนวรรค

รวมพระสูตรในสูตตนิบาต

ในสุตตนิบาตมี ๕ วรรค คือ

๑. อุรควรรค ๒. จูฬวรรค

๓. มหาวรรค ๔. อัฏฐกวรรค

๕. ปารายนวรรค

[๑] ในอุรควรรคมี ๑๒ สูตร คือ

๑. อุรคสูตร ๒. ธนิยสูตร

๓. ขัคควิสาณสูตร ๔. กสิภารทวาชสูตร

๕. จุนทสูตร ๖. ปราภวสูตร

หน้า ๗๖๖

รวมพระสูตรในสุตตนิบาต

๗. วสลสูตร ๘. เมตตสูตร

๙. เหมวตสูตร ๑๐. อาฬวกสูตร

๑๑. วิชยสูตร ๑๒. มุนีสูตร

[๒] วรรคที่ ๑ นี้มีเนื้อความดีมาก รวมพระสูตรได้ ๑๒ สูตร พระผู้มีพระภาคเจ้าผู้ทรงมีพระจักษุ ปราศจากมลทิน ทรงจำแนกแสดงไว้ดีแล้ว บัณฑิตทั้งหลายได้สดับกันมาว่า อุรควรรค

[๓-๔] ในจูฬวรรคนี้มี ๑๔ สูตร คือ

๑. รตนสูตร ๒. อามคันธสตร

๓. หิริสูตร ๔. มงคลสูตร

๕. สูจิโลมสูตร ๖. ธัมมจริยสูตร

๗. พราหมณธัมมิกสูตร ๘. นาวาสูตร

๙. กิงสีลสูตร ๑๐. อุฏฐานสูตร

๑๑. ราหุลสูตร ๑๒. วังคีสสตร

๑๓. สัมมาปริพพาขนิยสูตร ๑๔. ธัมมิกสูตร

พระผู้มีพระภาคเจ้าทรงจำแนกไว้ดีแล้ว บัณฑิตทั้งหลายเรียกวรรคที่ ๒ นั้นว่า จูฬวรรค

[๕-๖] รวมพระสูตรที่มีในมหาวรรคนี้ คือ

๑. ปัพพชชาสูตร ๒. ปธานสตร

หน้า ๗๖๗

๓. สุภาสิตสูตร ๔. สุนทริกภารทวาชสูตร

๕. มาฆสูตร ๖. สกิยสูตร

๗. เสลสูตร ๘. สัลลสูตร

๙. วาเสฏฐสูตร ๑๐. โกกาลิกสูตร

๑๑. นาลกสูตร ๑๒. ทวยตานุปัสสนาสูตร

พระผู้มีพระภาคเจ้าทรงจำแนกไว้ดีแล้วบัณฑิตทั้งหลายได้สดับกันมาว่ามหาวรรค

[๗-๘] รวมพระสูตรที่มีในมหาวรรคนี้ คือ

๑.กามสูตร ๒.คุหัฏฐสูตร

๓.ทุฏฐัฏฐกสูตร ๔.สุทธัฏฐสูตร

๕.ปรมัตถกสูตร ๖.ชราสูตร

๗.ติสสเมตตสูตร ๘.ปสูรสูตร

๙.มาคันทิยสูตร ๑๐.ปุราเภทสูตร

๑๑.กลหวิวาทสูตร ๑๒. จูฬวิยูหสูตร

๑๓. มหาวิยูหสูตร ๑๔.ตุวฏกสูตร

๑๕.อัตตทัณฑสูตร ๑๖.สารีปุตตสูตร

พระผู้มีพระภาคเจ้าทรงจำแนกไว้ดีแล้ว บัณฑิตทั้งหลายเรียกวรรคที่ ๔ นั้นว่า อัฏฐกวรรค

[๙] พระผู้มีพระภาคเจ้าผู้ประเสริฐในหมู่คณะประทับอยู่ ณ ปาสาณก เจดีย์อันประเสริฐในแคว้นมคธ อันเป็นสถานที่ที่บุคคลตบแต่งไว้ดีแล้ว เป็นรมณียสถาน เป็นประเทศสวยงาม เป็นที่อยู่อาศัยแห่งบุคคลผู้ทำบุญไว้แล้ว

หน้า ๗๖๘

รวมพระสูตรในสุตตนิบาต

[๑๐] อนึ่ง นัยว่าพระผู้มีพระภาคเจ้าถูกพราหมณ์ ๑๖ คน กราบทูลถามปัญหาแล้วได้ทรงประกาศประทานธรรมแก่ชนทั้งสองพวกในบริษัทผู้มาประชุมกันแน่นขนัด ณ ปาสาณกเจดีย์ กินเนื้อที่ประมาณ ๑๒ โยชน์เพราะการถามโสฬสปัญหา[๑๑] พระผู้มีพระภาคเจ้าผู้ทรงชนะมาร ผู้เลิศกว่านรชนได้ทรงแสดงธรรมบริบูรณ์ทั้งอรรถทั้งพยัญชนะ เป็นบ่อเกิดแห่งความเกษมอย่างยิ่ง เพื่อประโยชน์เกื้อกูลแก่ชาวโลก พระผู้มีพระภาคเจ้าผู้เลิศกว่าสัตว์ทุกประเภทได้ทรงแสดง พระสูตรอันวิจิตรด้วยธรรมเป็นอันมาก เป็นเหตุให้ปลดเปลื้องกิเลสทั้งปวง[๑๒] พระผู้มีพระภาคเจ้าผู้เลิศกว่านรชนได้ทรงแสดงพระสูตรอันประเสริฐ ประกอบด้วยบทแห่งพยัญชนะและอรรถ มีการเปรียบเทียบซึ่งหมายรู้กันด้วยอักขระที่มั่นคง เป็นเหตุทำวิจารณญาณของชาวโลกให้แจ่มแจ้ง

[๑๓] พระผู้มีพระภาคเจ้าผู้เลิศกว่านรชนได้ทรงแสดงพระสูตรอันประเสริฐ ไม่มีมลทิน เพราะมลทินคือราคะ มลทินคือโทสะ มลทินคือโมหะ เป็นส่วนแห่งธรรมที่ปราศจากมลทิน เป็นเหตุทำวิจารณญาณของชาวโลกให้แจ่มแจ้ง

[๑๔] พระผู้มีพระภาคเจ้าผู้เลิศกว่านรชนได้ทรงแสดงพระสูตรอันประเสริฐไม่มีมลทิน เพราะมลทินคือกิเลส และมลทินคือทุจริต เป็นส่วนแห่งธรรมที่ปราศจากมลทิน เป็นเหตุทำวิจารณญาณของชาวโลกให้แจ่มแจ้ง

หน้า ๗๖๙

[๑๕] พระผู้มีพระภาคเจ้าผู้เลิศกว่านรชนได้ทรงแสดงพระสูตรอันประเสริฐ เป็นเหตุให้ปลดเปลื้องอาสวะเครื่องผูกพันและกิเลสเครื่องประกอบ เป็นเครื่องละนิวรณ์และมลทินทั้ง ๓ ของชาวโลกนั้น[๑๖] พระผู้มีพระภาคเจ้าผู้เลิศกว่านรชนได้ทรงแสดงพระสูตรอันประเสริฐ หามลทินมิได้ เป็นเครื่องบรรเทาความเศร้าหมอง ทุกอย่าง เป็นเครื่องคลายกำหนัด ไม่มีความหวั่นไหว ไม่มีความโศก เป็นธรรมละเอียดประณีตและเห็นได้ยาก[๑๗] พระผู้มีพระภาคเจ้าผู้เลิศกว่านรชนได้ทรงแสดงพระสูตรอันประเสริฐ หักรานราคะและโทสะให้สงบ เป็นเครื่องตัดกำเนิด ทุคติ วิญญาณ ๕ ความยินดีที่มีตัณหาเป็นพื้นฐาน เป็นเครื่องต้านทาน และเป็นเครื่องพ้น[๑๘] พระผู้มีพระภาคเจ้าผู้เลิศกว่านรชนได้ทรงแสดงพระสูตรอันประเสริฐ ลึกซึ้ง เห็นได้ยาก และละเอียดอ่อนมีอรรถละเอียด ซึ่งผู้เป็นบัณทิตควรรู้ เป็นเหตุทำวิจารณญาณของชาวโลกให้แจ่มแจ้ง[๑๙] พระผู้มีพระภาคเจ้าผู้เลิศกว่านรชนได้ทรงแสดงพระสูตรอันประเสริฐ ดุจดอกไม้เครื่องประดับที่คงทน ๙ ชนิด เป็นเครื่องจำแนกอินทรีย์ ฌาน และวิโมกข์ เป็นหนทางอันประเสริฐประกอบด้วยองค์ ๘ เป็นยานอันประเสริฐ

[๒๐] พระผู้มีพระภาคเจ้าผู้เลิศกว่านรชนได้ทรงแสดงพระสูตรอันประเสริฐ เปรียบด้วยดวงจันทร์ปราศจากมลทิน

หน้า ๗๗๐

รวมพระสูตรในสุตตนิบาต

บริสุทธิ์ เปรียบด้วยห้วงน้ำ วิจิตรด้วยรัตนะ เสมอด้วยดอกไม้ มีเดชเปรียบด้วยดวงอาทิตย์

[๒๑] พระผู้มีพระภาคเจ้าผู้เลิศกว่านรชนได้ทรงแสดงพระสูตรอันประเสริฐ ปลอดโปร่ง เกษมสุข เย็นสงบ มีประโยชน์อย่างยิ่งในการต่อต้านมัจจุ เป็นเหตุให้ชาวโลกนั้นเห็นพระนิพพานที่ดับกิเลสสนิทดีแล้ว

จบ พระบาลีสุตตนิบาต

หน้า ๗๗๑

จบ ๑๖. ปิงคิยปัญหา