พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เถรคาถา · จตุกกนิบาต
๕. ชัมพุกเถรคาถา
เล่ม ๒๖ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๓๒๗ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๕/๑๒ ในจตุกกนิบาตมี ๔ ฉบับคลังนี้ตอบแบบ “อ่านตัวบท · ไม่ตีความ” — ระบบแสดงตัวบทตามฉบับที่มี และไม่สรุป ไม่ตีความ ไม่ให้คะแนนความน่าเชื่อถือ
๕. ชัมพุกเถรคาถา
สุภาษิตชี้โทษการประพฤติทรมานตน
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เถรคาถา จตุกกนิบาต ชัมพุกเถรคาถา (ฉบับหลวง เล่ม ๒๖ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๒๖ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๕๒ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๒๖)
๕ ปญฺจปญฺญาส วสฺสานิ รโชชลฺลมธารยึ
ภุญฺชนฺโต มาสิกภตฺตํ เกสมสฺสุํ อโลจยึ ฯ
เอกปาเทน อฏฺฐาสึ อาสนํ ปริวชฺชยึ
สุกฺขคูถานิ จ ขาทึ อุทฺเทสญฺจ น สาทิยึ ฯ
เอตาทิสํ กริตฺวาน พหุํ ทุคฺคติคามินํ
วุยฺหมาโน มโหเฆน พุทฺธํ สรณมาคมํ ฯ
สรณคมนํ ปสฺส ปสฺส ธมฺมสุธมฺมตํ
ติสฺโส วิชฺชา อนุปฺปตฺตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ ฯ
ชมฺพุโก เถโร ฯ
เราเอาธุลีและฝุ่นทาตัวอยู่ ๕๕ ปี บริโภคอาหารเดือนละครั้ง ถอนผมและหนวด ยืนอยู่ด้วยเท้าข้างเดียว งดเว้นการนั่ง กินคูถแห้ง ไม่ยินดีอาหารที่เขาเชื้อเชิญ เราได้ทำบาปกรรมอันเป็นเหตุให้ไปสู่ทุคติเป็นอันมากเช่นนั้น ถูกโอฆะใหญ่พัดไปอยู่ ได้ถึงพระพุทธเจ้าเป็นที่พึ่งขอท่านจงดูสรณคมน์และความที่ธรรมเป็นธรรมอันดีเลิศ วิชชา ๓ เราได้
บรรลุแล้ว เราได้ทำกิจพระพุทธศาสนาเสร็จแล้ว.
จบ ๕. ชัมพุกเถรคาถา