arnon.onlineเข้าสู่ระบบถาม AI

พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เถรคาถา · ฉักกนิบาต

๒. เตกิจฉกานิเถรคาถา

เล่ม ๒๖

ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๓๔๘ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๒/๑๔ ในฉักกนิบาตมี ๔ ฉบับ

_______

๒. เตกิจฺฉกานิตฺเถรคาถา

๒. เตกิจฉกานิเถรคาถา

ภาษิตของพระเตกิจฉกานิเถระ

(มารกล่าวว่า)

พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เถรคาถา ฉักกนิบาต เตกิจฉกานิเถรคาถา (ฉบับหลวง เล่ม ๒๖ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๒๖ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๕๒ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๒๖)

บาลี (มหาจุฬาฯ) เล่ม ๒๖ หน้า ๓๒๘–๓๒๙ · ไทย (มหาจุฬาฯ ๒) เล่ม ๒๖ หน้า ๔๐๕–๔๐๖

บาลี (มหาจุฬาฯ)

อติหิตา วีหิ ขลคตา สาลิ

น จ ลเภ ปิณฺฑํ กถมหํ กสฺสํ

ไทย (มหาจุฬาฯ ๒)

ข้าวเปลือกเขาเก็บไว้ในฉาง

ข้าวสาลีก็ยังอยู่ในลาน

ข้าพเจ้าไม่ได้ก้อนข้าว

บัดนี้ยังจะทำอย่างไร

(พระเตกิจฉกานิเถระกล่าวว่า)

บาลี (มหาจุฬาฯ)

พุทฺธมปฺปเมยฺยํ อนุสฺสร ปสนฺโน

ปีติยา ผุฏฺฐสรีโร โหหิสิ สตตมุทคฺโค.

ไทย (มหาจุฬาฯ ๒)

ท่านเลื่อมใสแล้ว

จงระลึกถึงพระพุทธเจ้า

ซึ่งมีพระคุณหาประมาณมิได้

จะเป็นผู้มีสรีระที่ปีติถูกต้องแล้วเบิกบานใจเนือง ๆ

บาลี (มหาจุฬาฯ)

ธมฺมมปฺปเมยฺยํ ฯเปฯ

ไทย (มหาจุฬาฯ ๒)

ท่านเลื่อมใสแล้ว

จงระลึกถึงพระธรรม

ซึ่งมีพระคุณหาประมาณมิได้

จะเป็นผู้มีสรีระที่ปีติถูกต้องแล้ว เบิกบานใจเนือง ๆ

บาลี (มหาจุฬาฯ)

สํฆมปฺปเมยฺยํ ฯเปฯ

ไทย (มหาจุฬาฯ ๒)

ท่านเลื่อมใสแล้ว

จงระลึกถึงพระสงฆ์

ซึ่งมีพระคุณหาประมาณมิได้

จะเป็นผู้มีสรีระที่ปีติถูกต้องแล้ว เบิกบานใจเนือง ๆ

(มารกล่าวว่า)

บาลี (มหาจุฬาฯ)

อพฺโภกาเส จ วิหรสิ

สีตา เหมนฺติกา อิมา รตฺติโย

มา สีเตน ปเรโต วิหญฺญิตฺโถ

ปวิส ตฺวํ วิหารํ ผุสิตคฺคลํ.

ไทย (มหาจุฬาฯ ๒)

ท่านอยู่กลางแจ้ง

ตลอดราตรีที่เย็น ซึ่งเป็นฤดูหนาวเหล่านี้

ท่านอย่าได้ถูกความหนาวรบกวน เบียดเบียนเลย

นิมนต์เข้าวิหารซึ่งมีบานประตูหน้าต่างมิดชิดเถิด

(พระเตกิจฉกานิเถระกล่าวว่า)

บาลี (มหาจุฬาฯ)

ผุสิสฺสํ จตสฺโส อปฺปมญฺญาโย

ตาหิ จ สุขิโต วิหริสฺสํ

นาหํ สีเตน วิหญฺญิสฺสํ

อนิญฺชิโต วิหรนฺโตติ.

เตกิจฺฉกานิ (๑) เถโร.

เชิงอรรถ (บาลี (มหาจุฬาฯ))
  1. ๑ฉ.ม. เตกิจฺฉการี
ไทย (มหาจุฬาฯ ๒)

เราจะสัมผัสอัปปมัญญาทั้งสี่

และจะมีความสุข อยู่ด้วยอัปปมัญญาเหล่านั้น

เราจะอยู่อย่างไม่หวั่นไหว

ไม่เดือดร้อน เพราะความหนาวอยู่

เชิงอรรถ (ไทย (มหาจุฬาฯ ๒))
  1. ๑อัปปมัญญา ๔ คือ พรหมวิหาร ๔ (๑. เมตตา ความรักใคร่ปรารถนาดีอยากให้เขามีความสุข ๒. กรุณา ความสงสารคิดช่วยให้พ้นทุกข์ ๓. มุทิตา ความยินดีในเมื่อผู้อื่นมีสุข ๔. อุเบกขา ความมีใจเป็นกลาง ไม่ เอนเอียงเพราะรักเพราะชัง) ที่ชื่อว่าอัปปมัญญาเพราะแผ่ไปโดยไม่มีประมาณในสัตว์ในบุคคล ไม่จำกัดขอบเขต (ขุ.เถร.อ. ๒/๓๘๖/๙๘)