พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เถรคาถา ทุกนิบาต · วรรคที่ ๒
๘. กิมพิลเถรคาถา
เล่ม ๒๖ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๒๗๕ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๘/๑๐ ในวรรคที่ ๒มี ๔ ฉบับ
๘. กิมพิลเถรคาถา
สุภาษิตสรรเสริญการยินดีในธรรม
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เถรคาถา ทุกนิบาต วรรคที่ ๒ กิมพิลเถรคาถา (ฉบับหลวง เล่ม ๒๖ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๒๖ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๕๑ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๒๖)
บาลี (สยามรัฐ)
๘ ปาจีนวํสทายมฺหิ สกฺยปุตฺตา สหายกา
ปหายนปฺปเก โภเค อุญฺฉาปตฺตาคเต รตา
อารทฺธวิริยา ปหิตตฺตา นิจฺจํ ทฬฺหปรกฺกมา
รมนฺติ ธมฺมรติยา หิตฺวาน โลกิยํ รตินฺติ ฯ
กิมฺพิโล เถโร ฯ
๑ ม. พาหํ ฯ ๒ ยุ. อภิสทฺทหิตฺวา ฯ
ฉบับหลวง
พระศากยบุตรทั้งหลายผู้เป็นสหายกันในปาจีนวังสทายวัน ได้พากันละโภคะไม่น้อย มายินดีในการเที่ยวบิณฑบาต ปรารภความเพียร มีจิตเด็ดเดี่ยว มีความบากบั่นมั่นเป็นนิตย์ ละความยินดีในโลก มายินดีอยู่
ในธรรม.
จบ ๘. กิมพิลเถรคาถา