พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เถรคาถา ทุกนิบาต · วรรคที่ ๒
๓. เหรัญญิกานิเถรคาถา
เล่ม ๒๖ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๒๗๐ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๓/๑๐ ในวรรคที่ ๒มี ๔ ฉบับ
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เถรคาถา ทุกนิบาต วรรคที่ ๒ เหรัญญิกานิเถรคาถา (ฉบับหลวง เล่ม ๒๖ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๒๖ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๕๑ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๒๖)
ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙) เล่ม ๒๖ หน้า ๓๘๕–๓๘๕
[๑๔๔] นรชนทำกรรมใดไว้ ไม่ว่าดีหรือชั่วก็ตาม เขาย่อมเป็นผู้รับผลแห่งกรรมที่ตนทำไว้นั้น ๆ โดยแท้
๓. เหรัญญกานิเถรคาถา
สุภาษิตชี้โทษคนพาล
นัยว่า ท่านพระเหรัญญกานิเถระได้ภาษิตคาถาไว้ ๒ คาถาอย่างนี้ว่า
{๒๗๐}[๑๔๕] วันและคืนย่อมล่วงไป ๆ ชีวิตก็ดับไปทุกขณะ อายุของสัตว์ทั้งหลายย่อมสิ้นไป เหมือนน้ำในแม่น้ำน้อยฉะนั้น
[๑๔๖] ถึงเป็นเช่นนั้น คนพาลผู้ทำบาปกรรมอยู่ก็ไม่รู้สึกตัว ต่อภายหลังความทุกข์อันเผ็ดร้อนย่อมมีแก่เขา เพราะบาปกรรมนั้นมีวิบากที่เลวทราม
๔. โสมมิตตเถรคาถา
สุภาษิตชี้โทษความเกียจคร้าน
นัยว่า ท่านพระโสมมิตตเถระได้ภาษิตคาถาไว้ ๒ คาถาอย่างนี้ว่า
{๒๗๑}[๑๔๗] ผู้เกาะท่อนไม้เล็ก ๆ พึงจมลงในห้วงน้ำใหญ่ ฉันใด กุลบุตรอาศัยคนเกียจคร้านดำรงชีพย่อมจมลงในสังสารวัฏ ฉันนั้น เพราะฉะนั้น พึงเว้นคนเกียจคร้านผู้มีความเพียรตํ่าเสีย
จบ ๓. เหรัญญิกานิเถรคาถา