พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เถรคาถา ทุกนิบาต · วรรคที่ ๓
๒. ภัททชิเถรคาถา
เล่ม ๒๖ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๒๗๙ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๒/๑๐ ในวรรคที่ ๓มี ๔ ฉบับ
๒. ภัททชิเถรคาถา
สุภาษิตชมปราสาททอง
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เถรคาถา ทุกนิบาต วรรคที่ ๓ ภัททชิเถรคาถา (ฉบับหลวง เล่ม ๒๖ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๒๖ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๕๑ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๒๖)
บาลี (สยามรัฐ)
๒ ปนาโท นาม โส ราชา ยสฺส ยูโป สุวณฺณิโย ๒
ติริยํ โสฬสุพฺเพโธ ๓ อุจฺจมาหุ ๔ สหสฺสธา ฯ
สหสฺสกณฺโฑ สตเคณฺฑุ ๕ ธชาลุ หริตามโย
อนจฺจุํ ตตฺถ คนฺธพฺพา ฉสหสฺสานิ สตฺตธาติ ฯ
ภทฺทชิ เถโร ฯ
ฉบับหลวง
พระเจ้าปนาทะมีปราสาททอง กว้างโยชน์กึ่ง สูง ๒๕ โยชน์ มีชั้นพันชั้นร้อยพื้น สล้างสลอนไปด้วยธง แวดล้อมไปด้วยแก้วมณีมีสีเขียวเหลืองในปราสาทนั้น มีคนธรรพ์ประมาณ ๖ พัน แบ่งเป็น ๗ พวก พากัน
ฟ้อนรำอยู่.
จบ ๒. ภัททชิเถรคาถา